Θα ασχοληθώ μετά τις διακοπές και στο τέλος της καλοκαιρινής σεζόν αυτής, με τη βαριά βιομηχανία μας. Τον τουρισμό. Τα τελευταία 2 χρόνια τουλάχιστον στο κομμάτι με το οποίο ασχολούμαι εγώ (Digital Marketing) βλέπω μια τεράστια πρόοδο από τον Τουριστικό κλάδο.
Ξεκινώντας από τα OTAs (online travel agencies) που οι ελληνες παίχτες (αναφέρομαι κυρίως στους 3 μεγάλους) μέσα από το ανταγωνιστικό περιβάλλον της Ελλάδας, μάζεψαν know how, low pricing policies, και τεχνολογία, και ξεχύθηκαν στις αγορές της Ανατολικής Ευρώπης, ώντας σήμερα υπολογίσιμοι παίχτες σε αυτή την περιχή.
Συνεχίζω με τις ηχηρές μειοψηφίες που σιγά σιγά φέρνουν μια φρεσκάδα στον κλάδο με πρωτοβουλίες όπως αυτή του opentourism που πραγματικά συγκέντρωσαν ένα μέρος του κλάδου, αλλά το σημαντικότερο, κέντρισαν το ενδιαφέρον πολλών νέων ανθρώπων (και συνεχίζουν να το κάνουν).
Δεν θα παραλείψω, την σημαντική αύξηση της επένδυσης (όχι δεν έχω συγκεκριμένα νούμερα), σε digital marketing από τις μικρές επιχειρήσεις, αναφέρομαι κυρίως στα ξενοδοχεία, που τα τελευταία χρόνια έκαναν mainstream τακτική προώθησης το search marketing (PPC, SEO) και τα social media (including sites like booking.com, tripadvisor.com & trivago.gr).
Aκόμα και ο ΕΟΤ, με όσα έχει η αγορά να του προσάψει σε θέματα ουσίας, φαίνεται ότι αρχίζει να τοποθετείται σοβαρά στο διαδίκτυο, κυρίως με τη χρήση του social web.
Και τα καλύτερα έρχονται λέω εγώ. Φυσικά και έχουμε πολύ δρόμο ακόμα, αλλά θέλω στη μαυρίλα που επικρατεί, να βλέπω την θετική πλευρά του πράγματος, όπου αυτή υπάρχει.
E-Tourism Seminar / Athens
Σε αυτό το πλαίσιο, θεωρώ ότι έρχεται στο κατάλληλο timing, ένα ουσιαστικό σεμινάριο σε θέματα etourism, στην Αθήνα, στις 27/09 και 28/09 που διοργανώνεται από την aboutourism και την e-tourism frontiers, εναν από τους leaders σε τέτοιους είδους training στο ΕΜΕΑ. Είναι ευκαιρία για τους επαγγελματίες του κλάδου να το παρακολουθήσουν.
Ε ναι. Αυτό τα άλλαξε όλα. Όχι ότι δε θα περνούσα καλά αλλά για σκέψου να ξεποδαριάζεσαι όλη τη μέρα στη Ρώμη. Και τι θα προλάβεις να δεις; Σε πόσα μέρη να περπατήσεις; Ξεκινώντας να νοικιάσω ποδήλατο, διαπίστωσα στο μαγαζί που νοίκιαζε μηχανές και ποδήλατα ότι μπορώ να νοικιάσω και Vespa με δίπλωμα αυτοκινήτου! Αφού το σκέφτηκα λίγο, μιας και δεν είχα ξαναδοκιμάσει ποτέ, πέραν ενός δικύκλου που οδηγούσα στα 15 μου τα καλοκαίρια στο χωριό, τη νοίκιασα!
Λοιπόν, για όσους βρεθούν στη Ρώμη να πάτε στο Bici e Baci και να ζητήσετε μια πορτοκαλί (αυτόματη προφανώς) vespa να αλωνίσετε τη Ρώμη σαν κι αυτή:
Όπως σας είπα με τη vespa στο πρόγραμμα τα πάντα έγιναν λίγο πιο εύκολα! Spritz σε μια υπέροχη ταράτσα (που βλέπεις άλλες καταπράσινες Ρωμαικές ταράτσες)
Συνεχίσα στο Campo di fiori που αν πας νωρίς θα πετύχεις και το flea market τους. Επίσης μπορείς να πιεις και το κατι της σου στο «Mozarella bar» που είναι ακριβώς αυτό που λέει ο τίτλος. Eπίσης σε εκείνη την περιοχή θα βρεις και πολύ ωραία μαγαζιά για shopping σε προσιτές τιμές και τέλεια σχέδια.
Όταν πείνασα, άκουσα το foursquare και πήγα στη #1 σύμφωνα με αυτό Pizzeria στην περιοχή της Trastevere την «Dar Poeta«, η οποία πρέπει να ήταν και σε κάποιο αμερικάνικο οδηγό, γιατί ήταν πήχτρα στους αμερικάνους. Η Pizza του τέλεια, αν και δε του φαίνεται του μαγαζιού.
Μετά ηλιοβασίλεμα στο ποτάμι σε μία γέφυρα της οποίας το όνομα δε θυμάμαι.
Και μετά; Gelato! Mε συμβούλεψε μια φίλη (thanks Κική) και πήγα στο «πάνθεον» το οποίο αξίζει να δεις όσο τρως!
Χθες ξεκίνησα με μια Βόλτα στη Via Veneto, κατέληξα Piazza Di Spagna, και μετά via del corso. Tα κλασικά τουριστικά δηλαδή. Αυτό που είναι φοβερό, είναι ότι αν τυχαία στρίψεις σε κάποιο στενάκι κάθετο των παραπάνω, δεν βλέπεις τουρίστα ούτε για δείγμα. Μόλις το κατάλαβα, κυκλοφορούσα μόνο από στενάκια .
Άραξα σε ένα γλυκύτατο wine/cocktail bar αφού έμαθα ότι 5-8 σχεδόν όλα τα wine bars της Ρώμης έχουν κάτι σαν happy hour όπου μαζί με το κρασί/pre dinner cocktail, προσφέρουν fingerfood και άλλες λιχουδιές. «La bouωette» το όνομα αυτού, σε μια περιοχή σαν το κολωνάκι (τουλάχιστον έτσι έμοιαζε ο κόσμος εκεί), με θαμώνες καλοντυμένους (τι άλλο) Ιταλούς, με μια φοβερή περατζάδα που περνούσαν μόνο ατσαλάκωτοι (μερικοί απ’ αυτούς πήγαιναν super market). Nα πας λοιπόν!
Συνέχισα στο Nino, γνωστό και παλιό εστιατόριο της Ρώμης με εξαιρετικό κρέας/φαι (Τhanks Μανώλη!). Άψογο το φαγητο και το service του, ακριβό εστιατόριο, αλλά όχι πιο ακριβό από κάτι μέτρια στο δικό μας κέντρο.
Αύριο και για τις επόμενες 3 μέρες θα είμαι στη Ρώμη! Όχι για δουλειά. Διακοπές και ξεκούραση! Θα προσπαθήσω να καταγράψω όλη την εμπειρία μου εκεί. Το είχα κάνει παλιότερα με το Λονδίνο, και είναι ωραίο που διαβάζω τώρα πράγματα που ζούσα πριν 3 χρόνια.
Απλά αυτή φορά θα χρησιμοποιήσω το iPhone για τη διαχείριση του περιεχομένου, και θα προσπαθήσω να το κάνω λίγο πιο interactive.
Πιο interactive βεβαίως βεβαίως, αφενώς για το πείραμα (δουλεύουν ακόμα τα blogs;) αφετέρου γιατί δεν έχω ιδέα απο Ρώμη..
Feel free λοιπόν και δώστε μου tips, attractions που δεν πρέπει να παραλειψω να δω, εστιατόρια, bars, shopping tips.. Whatevah…
Η ιστορία ξεκινά το Σάββατο στις 11.00 όπου πάω σε ένα φίλο στη γλυφάδα για να δουλέψουμε πάνω σε ένα project στο γραφείο του. Μιας και είχα ήδη αργήσει και στη Γλυφάδα τα Σάββατα το parking είναι κακόγουστο αστείο, το έβαλα σε ένα ιδιωτικό parking.
Πιάσαμε λοιπόν τη δουλειά και όπως φάνηκε μας πήρε λίγο παραπάνω από όσο υπολογίζαμε μιας και στις 7.00 το επόμενο πρωί (της Κυριακής) δεν είχαμε ακόμα τελειώσει παρόλο που δουλεύαμε non-stop. Παρόλα αυτά όντας κουρέλι, αποφάσισα να σταματήσω και να συνεχίσω αφού κοιμηθώ. Ναι καλά..
FML #1: To parking ήταν κλειστό, με το αυτοκίνητο μου μέσα.
Δε πειράζει, θα πάρω ταξί, θα πάω σπίτι και θα έρθω όταν ξυπνήσω να πάρω το αυτοκίνητο.
FML #2: Τα κλειδιά του σπιτιού είναι στο αυτοκίνητο.
FML #3: Το Parking ανοιγει στις 11.00 (ΣΕ ΤΕΣΣΕΡΕΙΣ ΩΡΕΣ!)
Ο φίλος μου κατα τις 9.30 φεύγει, εγώ μένω ώστε να περιμένω να ανοίξει το parking και να πάνω στην ευχή του Θεού! Απλά θα εκλεινα την πόρτα του γραφείου. (Χμ, ναι απλά.. αλλά απ τη στιγμή που θα την έκλεινα δε θα υπήρχε γυρισμός μιας και δεν είχα κλειδιά!
FML #4: Όταν έφυγα στις 11.00 από το γραφείο, αντίκρυσα το κλειστό parking το οποίο λόγω πρωτομαγιάς κατ εξαίρεση θα άνοιγε στις 12.00.
Αφού περίμενα περί τη μία ώρα απ έξω… πλήρωσα τα 50 Ευρώ για την παραμονή στο parking (!!!), και τελείωσε η Οδύσσεια μου.
Κοιτούσα πίσω στο αρχείο των άρθρων μου, και συνειδητοποίησα ότι έχω να γράψω post που να αφορά κάποιο case study από το Δεκέμβριο του 2009. Νομίζω ότι στο διάστημα αυτό που πέρασε και ο χρόνος ήταν πραγματικά πιεσμένος λόγω δουλειάς, αλλά και πάντα την τελευταία στιγμή, κάτι με έμποδιζε να δημοσιοποιήσω κάτι σχετικό με μία δουλειά μας. Νομίζω ότι τώρα νιώθω έτοιμος!
Aυτό το post λοιπόν αφορά ένα case study για μια δουλειά που ευχαριστήθηκα τόσο πολύ, και εγώ αλλά και όσοι άλλοι δούλεψαν, που την περίοδο που έτρεχε, το γραφείο ήταν παιδική χαρα για περίπου ένα μήνα!
Όλα ξεκίνησαν όταν τον Δεκέμβριο η Aegean Airlines μας ζήτησε μια πρόταση για να κάνει extend την ΑΤL επικοινωνία της »Για κάθε λόγο ανεξαιρέτως» στο Digital. Θυμίζω με τα παρακάτω TVCs το πολύ δυνατό concept της UPSET.
Aυτό παράλληλα θα σηματοδοτούσε και το ξεκίνημα μιας πιο ενεργούς εμπλοκής του brand στo Facebook μέσα από μία σελίδα που διατηρούσε εδώ και αρκετό καιρό,
αλλά χωρίς να αποτελεί πρωτεραιότητα στο πλάνο της online επικοινωνίας που είχε χαράξει μέχρι τότε.
The idea: Λογομαχίες
Το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο: «Πετάξτε τώρα για κάθε λόγο ανεξαιρέτως»
Γιατί να μη φτιάξουμε ένα application όπου θα βάλουμε τους χρήστες να μας πουν ο καθένας τους δικούς του λόγους για να πετάξουν στο εξωτερικό.
Ακόμα καλύτερα, γιατί να μην τους βάλουμε απέναντι σε ζευγάρια, βάζοντας τους λόγους τους σε ψηφοφορία με την κοινότητα να αποφασίζει ποιος από τους δύο καθε φορά πείθει περισσότερο.
Έτσι γεννήθηκαν οι «Λογομαχίες«.
Application
Φτιάξαμε λοιπόν μια εφαρμογή που κάθε πρωί στις 11.00 ακριβώς (τις εργάσιμες μέρες) και για ένα μήνα, κληρώναμε 2 χρήστες που για τις επόμενες 23 ώρες προσπαθούσαν να πείσουν την κοινότητα να τους
ψηφίσει να ταξιδεψούν αυτοί (και όχι ο Διπλανός :Ρ) σε ένα προορισμό που διάλεγε κάθε φορά η Aegean.
Τα όπλα τους: Η Φωτογραφία του profile τους και οι αμέτρητοι λόγοι που μπορεί να έχει κάποιος στο κεφάλι του για να πετάξει!
Στόχος: Μετά απο 23 ώρες να έχει περισσότερους ψήφους από τον άλλο παίχτη ώστε να είναι αυτός/ή που θα κερδίσει ένα ταξίδι για 2 άτομα (Business Class) για ένα συγκεκριμένο προορισμό!
Implementation
Η ιδέα άρεσε, και μετά από μερικά ξενύχτια το κάναμε να δουλέψει.
H υλοποίηση ήταν αρκετά δύσκολη τεχνικά, κυρίως στο κομμάτι που αφορούσε την live κλήρωση, το concurrency των χρηστών, αλλά και τον μηχανισμό επιλογής νικητών και επιλαχόντων.
Και αυτό που φτιάξαμε φαινόταν κάπως έτσι:
Αction Plan
Στις 13/12 ανακοινώσαμε στους χρήστες ότι κάτι μεγάλο θα ξεκινήσει από την Aegean, ενώ την ίδια μέρα βγάλαμε στον αέρα ένα
count down δίνοντας τη δυνατότητα σε όλους τους χρήστες να δηλώσουν συμμετοχή για την πρώτη κλήρωση.
4 μέρες μετά στις 17/12 ο πρώτος διαγωνισμός ήταν στον αέρα με χιλιάδες χρήστες ήδη να έχουν δηλώσει συμμετοχή!
Content Strategy:
Kάθε μέρα λίγο πριν την κλήρωση γίνονταν ένα post που ενημέρωνε τους χρήστες για το νέο προορισμό, ενώ τους υπενθύμιζε τη διαδικασία της κλήρωσης.
Λίγο μετά την κλήρωση γίνονταν ένα post που ενημέρωνε την κοινότητα για τους λογομάχους της ημέρας, ενώ αργότερα μέσα στην ημέρα, ανάλογα και με το interactions των χρηστών
γίνονταν και ένα post σχετικό με τον προορισμό με κάποια tips ή events που έτρεχαν σε αυτόν εκείνη την περίοδο.
Παράλληλα με το application είχαμε έγινε μία μικρή επένδυση σε Facebook Αds με στόχο να προσελκύσουμε νέους χρήστες στο Application έξω από την κοινότητα που είχε ήδη η Aegean.
Results
Ήταν εντυπωσιακά σε όλα τα επίπεδα. Αλλά ας ξεκινήσουμε πρώτα από το Application αυτό καθ’ αυτό.
38.000 χρήστες / 60.000 ψήφοι
Tην εφαρμογή χρησιμοποιήσαν μέσα στο διάστημα που ήταν στον αέρα 38.000 χρήστες οι οποίοι ψήφισαν συνολικά περισσότερες από 60.000 φορές! Το εντυπωσιακό πέρα από τα νούμερα ήταν ότι για περίπου ένα μήνα δημιουργήθηκε ένα πολύ ενεργό community πέραν των περιστασιακών χρηστών που σχολίαζαν σε καθημερινή βάση
όλες τις συμμετοχές, τους λογομάχους καθώς και την εγκυρότητα των λόγων που προέβαλλαν ώστε να πείσουν τους υπόλοιπους. Συζητήσεις που γίνονταν κάτω από τα posts στα οποία μπορείτε να ανατρέξετε
κατα τη διάρκεια του «νεκρού χρόνου» της καθημερινής κλήρωσης ή κατα την ανακοίνωση των νικητών. Ήταν πραγματικά διασκεδαστικό το monitoring όλων αυτών των συζητήσεων που γίνονταν σε καθημερινή βάση.
5000+ ψήφοι σε μία ημέρα!
Όσον αφορά τις λογομαχίες που γίνονταν καθημερινά, η συμμετοχή του κόσμου ήταν πολύ ενεργή, με το ρεκορ ψήφων να ξεπερνά τους 5000 ψήφους σε μία ημέρα, ενώ χιλιάδες χρήστες καθημερινά ήταν
συνεπής στο ραντεβού της κλήρωσης, από το γράφειο ή το σπίτι.
Το application όμως τελείωσε, και το σημαντικότερο ήταν αυτό που έμεινε στο Page της Aegean.
12.000 to 49.000 in a month! +400%
Πριν ξεκινήσουμε τη συγκεκριμένη ενέργεια το Page είχε περίπου 12.000 Likes/fans με το σημαντικότερο πρόβλημα να είναι το χαμηλό engagement rate στο περιεχόμενο της σελίδας.
Ένα μήνα μετά, και μετά την επιτυχία της συγκεκριμένης ενέργειας το Page αύξησε τα likes του κατα 400% από τους 12.000 fans στους 49.000!
Βetter affinity = More reach for your Page’s Content
To σημαντικότερο metric που όμως δεν μπορώ να μοιραστώ δημοσίως είναι με την αύξηση του affinity του Page με τους χρήστες, που προέκυψε μέσα από την ενέργεια (επισκέψεις στη σελίδα, content share, comments/likes, κλπ)
αυξήθηκε συνολικά το reach των καθημερινών posts του Page προς τους χρήστες. Kαι αυτό είναι το σημαντικότερο outcome μιας ενέργειας στο facebook πέρα από το κυνήγι του like. Nα έρθεις ένα βήμα πιο κοντά στους χρήστες,
πράγμα που μετριέται μέσα από πολύ συγκεκριμένα KPIs όπως τα συνολικά impressions του content της σελίδας και του «feedback» όπως ονομάζει το facebook το ποσοστό των interactions σε σχέση με τα impressions που έχει κάνει.
Thanks to...
Όσο αναλυτικός και αν ήμουν, δίνεται η εντύπωση ότι ήμουν εγώ πίσω από την εφαρμογή. Έλα όμως που δεν είναι έτσι. Ελάχιστα ασχολήθηκα με την ιδέα, την υλοποίηση της και το καθημερινό handling.
Oι άνθρωποι πίσω από αυτό ήταν συνήθεις ύποπτοι που είναι συνήθως πίσω από τα «φώτα».
Εγώ απλώς έκανα τις ερωτήσεις, και τραβούσα Video όσο οι άλλοι ίδρωναν να τρέξουν τις κληρώσεις.
Έτσι λοιπόν δεν μπορώ να μην αναφέρω τους υπεύθυνους για αυτό το αποτέλεσμα.
Η ιδέα και το copy ήταν της Ελίζας Παρδαλίδη, η υλοποίηση ήταν δουλειά της Mαρίας Δήμου ως Account και της Tζένης Ορφανού ως Project Manager.
Στο design ήταν η Χριστίνα Κουντούρη (με το Λευτέρη Παπαδέα) ενώ τα ξενύχτια πίσω από τον κώδικα έριξε ο Φοβερός και τρομερός Nίκος Φιλιππόπουλος και ο Μανώλης ο Φλώρος (με το Θωμά Βενιέρη και τον Αντρέα Μπακόπουλο)! Ναι άλλα χωρίς HTML που πας;; Ευτυχώς που είχαμε τη Μαρριάννα Χρήστου και τον Παναγιώτη Γρηγορόπουλο γι αυτό το σκοπό.
Σ’ αυτή την εκπληκτική ομάδα ένα μεγάλο μπράβο, για ένα τόσο περίπλοκο project που βγήκε σε λιγότερο από 2 εβδομάδες (ναι καλά ακούσατε!).
Kαι τέλος, ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Αegean που αν δεν μας εμπιστευόταν δε θα είχα την ευκαιρία να γράψω αυτό το post.
Όπως έγραψε και ο Πάνος σε ένα προηγούμενο post μου: «Σημασία δεν έχει τι ιδέες πουλάς, αλλά ποιος αγοράζει!»
Αυτά για τώρα, ελπίζω να βρω χρόνο να γράψω και για άλλες δουλειές!
Ψάχνω τρόπους να συνεχίσω να δημιουργώ content στο blog, βάζοντας το στην καθημερινότητα μου. Δεν είχα σε πολυ εκτίμηση το blogging απο iPhone, αλλα φαίνεται σαν μια λυση. Θα δοκιμάσω μερικά postακια.
Έχω βέβαια την εντύπωση ότι πλατφόρμες Όπως το posterous είναι πιο φιλικές για mobile blogging, ειδικά στη διαχείριση multimedia content. Εχει κανείς δοκιμάσει να το κάνει για καιρό και άρα να εχει εμπεριστατωμένη άποψη;
Kάνω ένα pause, για να αφιερώσω λίγα λεπτά στην προσωπική μου ενασχόληση με τα social media (-Dear client, i ‘m sorry ).
Είδα που λέτε το post του dkalo για το συνέδριο και θυμήθηκα ότι πριν όχι πολλά χρονια μετά από κάθε συνέδριο, συνήθεις ύποπτοι όπως ο Πάνος, ο Σάκης, ο Περικλής, ο Φώτης, ο Νίκος και άλλοι γυρνούσαμε σπίτια μας για να γράψουμε μακροσκελή aftermaths για το συνέδριο (συνήθως imc). Και αυτά τα aftermaths μαζί με κάτι φωτογραφίες με τους παραπάνω κυρίους, ήταν όλο το ζουμί του συνεδρίου. Το ξύλο, για τον χειρότερο και τον καλύτερο ομιλητή, τα παραλειπόμενα, η ποιότητα του φαγητού, και όλα τα κους κους, έξω από την αίθουσα.
Συνήθως σε αυτά τα συνέδρια δε μιλούσε κανείς από εμάς, συνήθως ο Πάνος, ο οποίος ήταν «εγγύηση», οπότε ήταν και λίγο πιο λυμένη η γλώσσα στο τι θα πούμε και στις ισορροπίες που δεν μας ένοιαζε αν θα κρατήσουμε.
Κλεινω τη νοσταλγική παρένθεση, και πάω στο ψητό. Στο συνέδριο.
Το φετινό συνέδριο, ήταν πάνω από τις δικές μου προσδοκίες.
Και γιατί το λέω αυτό.
1. Γιατί δεν περιμένω ως επαγγελματίας του χώρου να ακούσω κάτι πρωτότυπο ή καινούριο που δεν έχω ξανακούσει.
Για όποιον είναι επαγγελματίας δεν είναι λογικό να παραπονιέται για το επίπεδο των παρουσιάσεων. Δεδομένου ότι ένας επαγγελματίας
του χώρου έχει τον Reader του γεμάτο από feeds με blogs, survey sites, portfolio websites κλπ είναι σχεδόν απίθανο να ακούσει κάτι που δεν ήξερε.
Επίσης θεωρώ απόλυτα φυσιολογικό ένα μέρος των ομιλητών να απευθύνονται σε ανθρώπους λιγότερο engaged με τον χώρο (υπάρχουν και τέτοιοι).
Καταλαβαίνω παρ’ όλα αυτά ότι υπάρχει δυσαρέσκεια με τις «προιοντικές παρουσιάσεις» (αλλά πάλι ο Eric μας έδειξε ότι ακόμα και αυτές μπορεί να είναι ενδιαφέρουσες) ή με case studies που είναι περσινά ξινά σταφύλια.
Και γω ο ίδιος δυσανασχέτησα όταν είδα τον Global Superman της Mindshare να μας δείχνει το «IKEA tag» case study. Δηλαδή πόσο δύσκολο είναι να κάνεις update την παρουσίασή σου που γυρνάς και κάνεις ανα την υφήλιο; Αυτό το έχω γενικά με τους ξένους ομιλητές. Μερικοί νομίζουν ότι έρχονται να μιλήσουν στην Ουγκάντα (και όχι δεν είμαστε Ουγκάντα).
2. Γιατί είχε κόσμο, και για μένα είναι σημαντικός παράγοντας, μιας και σε ένα συνέδριο πας για networking.
Είδα πάρα πολύ άγνωστο κόσμο. Και αυτό είναι πολύ καλό στοιχείο. Τον τελευταίο 1,5 χρόνο το digital έχει κάνει το μπουμ που όλοι συζητούσαμε με ευσεβής πόθους τόσα χρόνια. Δημιουργήθηκαν εταιρίες σαν μανιτάρια, ο CEO άρχισε να ενδιαφέρεται για την online στρατηγική της εταιρίας του, και τον καημένο τον brand manager, τον βάλανε να μάθει ένα σωρό άγνωστες λέξεις. Ένας φίλος είπε χαρακτηριστικά ότι ¨το 2011 θα μπαινεις να πουλησεις digital με eastpak και θα βγαίνεις με Louis Vuitton» . Καλώς ή κακώς αυτά έχουν οι ανώριμες αγορές στα πρώτα τους βήματα. Καλώς λέω εγώ.
Είδα λοιπόν ένα σωρο άγνωστο κόσμο που συναντησα για πρώτη φορά.
3. Τα κεφτεδάκια ήταν αφενώς υπέροχα και αφετέρου άφθονα.
Το καλό συνέδριο φαίνεται από το φαί του. Απο την ποιότητα του (7/10) και από το πόσο τσιγγουνεύτηκαν οι διοργανωτές το catering (Καθόλου).
——–
Το δικό μου aftermath που λέτε είναι ότι το συνέδριο παρόλα κάποια σημεία που με ξύνισαν είναι θετικό,
Είδα πολύ κόσμο να σημειώνει, και μερικές παρουσιάσεις που κράτησαν ακόμα και μένα.
Άκουσα τον Eric με θρησκευτική ευλάβια, μιας και ήξερα από πριν ότι θα είναι μια από τις καλύτερες παρουσιάσεις.
Μια στάση. Θεωρώ ότι ο Eric Parks είναι ο πιο ενδιαφέρων τύπος που έχει να δείξει αυτή η αγορά. Η ευρυμάθεια του, και η δεινή ρητορική του είναι τα όπλα του για να κερδίσει οποιονδήποτε σε χρόνο dt. Αλλά τι λιγότερο να περιμένεις από κάποιον που έχει bachelor σε law, MSc σε computer science και είναι Gamer μέχρι και σήμερα; Τα έχει κάνει όλα. Εχει υπάρξει με την εταιρία του στη λίστα με τους πιο popular facebook developers (όταν εγώ ήμουν στο hi5), έχει κάνει καμπάνιες που ακόμα στο εξωτερικό τις κοιτούσαν με τα σαγόνια κάτω, και είναι serial enterpreuner χωρίς να το δηλώνει.
Ακουσα με χαρά το case της lacta από τον Πάνο που και αυτός έχει αφήσει μερικά σαγόνια ανοιχτά στο εξωτερικό.
Ναι πάλι για τη Lacta, άκουσες. Πάλι γι’ αυτην. Μέχρι να βγάλεις καλύτερη δουλειά, θα συνεχίσεις να ακούς για αυτήν. Άκου λοιπόν να την εμπεδώσεις.
Είδα την παρουσίαση του Στέφανου απ’ το σπίτι γιατί δεν ήμουν εκεί να τον ακούσω. Νομίζω ότι είναι ο καλύτερος presentation designer που έχει η Ελληνική αγορά αυτή τη στιγμή. Δειτε και τις υπόλοιπες παρουσιάσεις του στο slideshare και θα καταλάβετε τι εννοώ.
Χάρηκα που η Boussias εβγαλε για πρώτη φορά στον αέρα twitter timeline.
Δυστυχώς δεν το έκαναν όπως έπρεπε. Πολύς κόσμος (και εγώ αναμεσα σε αυτούς) δυσαρεστήθηκαν βλέποντας ότι το timeline είναι censored (!), πραγμα που δεν κάνεις ειδικά σε ένα συνέδριο με θέμα τα social media. Ενδεχομένως να ήθελαν να δημιουργήσουν μια ασπίδα προστασίας στους ομιλητές, αλλά σε κάθε περίπτωση το θεωρώ λανθασμένη κίνηση.
Moυ άρεσαν τα νούμερα που είδα σε παρουσιάσεις Μαύρου και Σαρή.
LOL. Εννοώ ότι κάθε φορά που ετοιμάζομαι να μιλήσω κάπου προσπαθώ να κρατήσω μια ισορροπία ανάμεσα σε αυτά που δίνω δημοσιώς και σε αυτά που κρατάω σαν κόρη οφθαλμου σαν intelectual capital του agency για το οποίο δουλεύω. Οπότε συνήθως καταλήγω σε μια γενικόλογη και θεωρητικού επιπέδου παρουσίαση. Αυτή τη φορά το πήρα απόφαση και είπα να βγάλω ότι έχουμε μάθει όλο αυτό τον καιρό φόρα παρτίδα. Όλες τις συζητήσεις με τη Μαρία (Δήμου), τον Αντώνη (Κουτσούκο), την Ελίζα (Παρδαλίδη), την Ελένη (Mήλιου) και τους άλλους, σε αναλύσεις επι αναλύσεων και metrics πάνω σε metrics, με στόχο να βρούμε κάποια patterns. Όλα αυτά στη φόρα, τελείως transparently. Και ας μην είναι νούμερα πο
υ έχουν βγει από μια αξιοπιστη εταιρία ερευνών του εξωτερικού. Μπορεί να έχουμε κάνει και λάθη πάνω σε αυτά, αλλά what the fuck? Ας αρχίσει η κουβέντα. Ας αρχίσουμε να αναλύουμε πέρα από τα επίσημα stats του Facebook, ή τις παγκόσμιες έρευνες της Forrester, την συμπεριφορά του Έλληνα χρήστη. Μπας και βγάλουμε κανα δυο επι της ουσίας συμπεράσματα γι’ αυτό το interest graph.
Γι’αυτό λοιπόν την ευχαριστήθηκα, γιατί δεν την πολυσκέφτηκα. Και ενώ οι προηγούμενες παρουσιάσεις μου ήθελαν περίπου 6 – 10 ώρες για να τις φτιάξω αυτή δε μου πήρε πάνω από 3. Και μάλιστα τις ακριβώς τρεις προηγούμενες ώρες πριν την έναρξη του συνεδρίου :Ρ (4-7.30 το πρωί!). Βέβαια το ΕΕεεε, Εεεε, ΕΕεεε.. σταθερη αξία!
Τι θα ήθελα για το επόμενο social media conference;
Censorship στο περιεχόμενο των παρουσιάσεων (ελλήνων και ξένων) και όχι στα tweets.
YΓ. Το ότι 3 παρουσίασεις από το χθεσινό συνέδριο είναι σήμερα featured στην κεντρική σελίδα του slideshare είναι που με χαροποίησε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο!
YΓ1. Περιμένω άμεσα το aftermath του Φώτη στο deasy.gr αλλά και των υπολοίπων που ανέφερα παραπάνω! Αντε να ξυπνάμε!
Οι γιορτές μου κύλισαν όμορφα, με ξεκούραση και λίγο δουλειά. Ελπίζω και οι δικές σας. Το μεγαλύτερο μέρος τους το πέρασα στη Θεσσαλονίκη. Διάβασμα, βόλτες, και άλλα ωραία που μου λείπουν στην καθημερινή τρέλα! Το ωραίο με τη Θεσσαλονίκη πέραν των άλλων είναι ότι πάντα επιστρέφω στο παιδικό μου δωμάτιο, εκεί που για μένα όλα ξεκίνησαν.
Έχω περάσει άπειρες ώρες σε αυτό, τις περισσότερες δημιουργικά. Και όμως δεν είχα προσέξει ποτέ ένα χαρτί κολλημένο στον πίνακα ανακοινώσεων μου που ήταν εκεί για περισσότερα από 7 χρόνια χωρίς να του δίνει κανεις ποτέ ιδιαίτερη σημασία. Το είχα γράψει, δε θυμάμαι υπό ποιες συνθήκες, κάποια στιγμή στο 1ο ή 2ο έτος των σπουδών μου. Ήταν οι στόχοι μου, και που θα ήθελα να βρίσκομαι μετά από 5 χρόνια, και μάλιστα κατα σειρά πρωτεραιότητας.
Ναι, είναι τα Business Schools που θα ήθελα να κάνω αίτηση, όταν θα τελείωνα τη σχολή μου στη Θεσσαλονίκη.
Βέβαια η ζωή τα έφερε λίγο διαφορετικά, και να μαι εδώ τώρα.
Αυτό το χαρτί το πρόσεξα αφού είδα την ομιλία του K. Λαζαράκη ΜW από το Tedxathens η οποία με έβαλε σε πολλές σκέψεις, μιας και συνέπεσε με το τέλος του χρόνου, όπου όλοι κάνουμε τους απολογισμούς μας, βάζουμε νέους στόχους για το νέο έτος κλπ κλπ.
Τελικά, είναι σχεδόν αστείο να βάζεις τέτοιους στόχους.
Φέτος λοιπόν, θα κάνω μια αλλαγή. Δεν θα βάλω στόχους για το 2011. Απλά θα προσπαθήσω να κάνω όσο καλύτερα μπορώ αυτό που αγαπώ! Σας το προτείνω ανεπιφύλακτα!
Χαίρεται χαίρεται!
).
