Χθες ξεκίνησα με μια Βόλτα στη Via Veneto, κατέληξα Piazza Di Spagna, και μετά via del corso. Tα κλασικά τουριστικά δηλαδή. Αυτό που είναι φοβερό, είναι ότι αν τυχαία στρίψεις σε κάποιο στενάκι κάθετο των παραπάνω, δεν βλέπεις τουρίστα ούτε για δείγμα. Μόλις το κατάλαβα, κυκλοφορούσα μόνο από στενάκια .
Άραξα σε ένα γλυκύτατο wine/cocktail bar αφού έμαθα ότι 5-8 σχεδόν όλα τα wine bars της Ρώμης έχουν κάτι σαν happy hour όπου μαζί με το κρασί/pre dinner cocktail, προσφέρουν fingerfood και άλλες λιχουδιές. «La bouωette» το όνομα αυτού, σε μια περιοχή σαν το κολωνάκι (τουλάχιστον έτσι έμοιαζε ο κόσμος εκεί), με θαμώνες καλοντυμένους (τι άλλο) Ιταλούς, με μια φοβερή περατζάδα που περνούσαν μόνο ατσαλάκωτοι (μερικοί απ’ αυτούς πήγαιναν super market). Nα πας λοιπόν!
Συνέχισα στο Nino, γνωστό και παλιό εστιατόριο της Ρώμης με εξαιρετικό κρέας/φαι (Τhanks Μανώλη!). Άψογο το φαγητο και το service του, ακριβό εστιατόριο, αλλά όχι πιο ακριβό από κάτι μέτρια στο δικό μας κέντρο.
Αύριο και για τις επόμενες 3 μέρες θα είμαι στη Ρώμη! Όχι για δουλειά. Διακοπές και ξεκούραση! Θα προσπαθήσω να καταγράψω όλη την εμπειρία μου εκεί. Το είχα κάνει παλιότερα με το Λονδίνο, και είναι ωραίο που διαβάζω τώρα πράγματα που ζούσα πριν 3 χρόνια.
Απλά αυτή φορά θα χρησιμοποιήσω το iPhone για τη διαχείριση του περιεχομένου, και θα προσπαθήσω να το κάνω λίγο πιο interactive.
Πιο interactive βεβαίως βεβαίως, αφενώς για το πείραμα (δουλεύουν ακόμα τα blogs;) αφετέρου γιατί δεν έχω ιδέα απο Ρώμη..
Feel free λοιπόν και δώστε μου tips, attractions που δεν πρέπει να παραλειψω να δω, εστιατόρια, bars, shopping tips.. Whatevah…
Η ιστορία ξεκινά το Σάββατο στις 11.00 όπου πάω σε ένα φίλο στη γλυφάδα για να δουλέψουμε πάνω σε ένα project στο γραφείο του. Μιας και είχα ήδη αργήσει και στη Γλυφάδα τα Σάββατα το parking είναι κακόγουστο αστείο, το έβαλα σε ένα ιδιωτικό parking.
Πιάσαμε λοιπόν τη δουλειά και όπως φάνηκε μας πήρε λίγο παραπάνω από όσο υπολογίζαμε μιας και στις 7.00 το επόμενο πρωί (της Κυριακής) δεν είχαμε ακόμα τελειώσει παρόλο που δουλεύαμε non-stop. Παρόλα αυτά όντας κουρέλι, αποφάσισα να σταματήσω και να συνεχίσω αφού κοιμηθώ. Ναι καλά..
FML #1: To parking ήταν κλειστό, με το αυτοκίνητο μου μέσα.
Δε πειράζει, θα πάρω ταξί, θα πάω σπίτι και θα έρθω όταν ξυπνήσω να πάρω το αυτοκίνητο.
FML #2: Τα κλειδιά του σπιτιού είναι στο αυτοκίνητο.
FML #3: Το Parking ανοιγει στις 11.00 (ΣΕ ΤΕΣΣΕΡΕΙΣ ΩΡΕΣ!)
Ο φίλος μου κατα τις 9.30 φεύγει, εγώ μένω ώστε να περιμένω να ανοίξει το parking και να πάνω στην ευχή του Θεού! Απλά θα εκλεινα την πόρτα του γραφείου. (Χμ, ναι απλά.. αλλά απ τη στιγμή που θα την έκλεινα δε θα υπήρχε γυρισμός μιας και δεν είχα κλειδιά!
FML #4: Όταν έφυγα στις 11.00 από το γραφείο, αντίκρυσα το κλειστό parking το οποίο λόγω πρωτομαγιάς κατ εξαίρεση θα άνοιγε στις 12.00.
Αφού περίμενα περί τη μία ώρα απ έξω… πλήρωσα τα 50 Ευρώ για την παραμονή στο parking (!!!), και τελείωσε η Οδύσσεια μου.
Κοιτούσα πίσω στο αρχείο των άρθρων μου, και συνειδητοποίησα ότι έχω να γράψω post που να αφορά κάποιο case study από το Δεκέμβριο του 2009. Νομίζω ότι στο διάστημα αυτό που πέρασε και ο χρόνος ήταν πραγματικά πιεσμένος λόγω δουλειάς, αλλά και πάντα την τελευταία στιγμή, κάτι με έμποδιζε να δημοσιοποιήσω κάτι σχετικό με μία δουλειά μας. Νομίζω ότι τώρα νιώθω έτοιμος!
Aυτό το post λοιπόν αφορά ένα case study για μια δουλειά που ευχαριστήθηκα τόσο πολύ, και εγώ αλλά και όσοι άλλοι δούλεψαν, που την περίοδο που έτρεχε, το γραφείο ήταν παιδική χαρα για περίπου ένα μήνα!
Όλα ξεκίνησαν όταν τον Δεκέμβριο η Aegean Airlines μας ζήτησε μια πρόταση για να κάνει extend την ΑΤL επικοινωνία της »Για κάθε λόγο ανεξαιρέτως» στο Digital. Θυμίζω με τα παρακάτω TVCs το πολύ δυνατό concept της UPSET.
Aυτό παράλληλα θα σηματοδοτούσε και το ξεκίνημα μιας πιο ενεργούς εμπλοκής του brand στo Facebook μέσα από μία σελίδα που διατηρούσε εδώ και αρκετό καιρό,
αλλά χωρίς να αποτελεί πρωτεραιότητα στο πλάνο της online επικοινωνίας που είχε χαράξει μέχρι τότε.
The idea: Λογομαχίες
Το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο: «Πετάξτε τώρα για κάθε λόγο ανεξαιρέτως»
Γιατί να μη φτιάξουμε ένα application όπου θα βάλουμε τους χρήστες να μας πουν ο καθένας τους δικούς του λόγους για να πετάξουν στο εξωτερικό.
Ακόμα καλύτερα, γιατί να μην τους βάλουμε απέναντι σε ζευγάρια, βάζοντας τους λόγους τους σε ψηφοφορία με την κοινότητα να αποφασίζει ποιος από τους δύο καθε φορά πείθει περισσότερο.
Έτσι γεννήθηκαν οι «Λογομαχίες«.
Application
Φτιάξαμε λοιπόν μια εφαρμογή που κάθε πρωί στις 11.00 ακριβώς (τις εργάσιμες μέρες) και για ένα μήνα, κληρώναμε 2 χρήστες που για τις επόμενες 23 ώρες προσπαθούσαν να πείσουν την κοινότητα να τους
ψηφίσει να ταξιδεψούν αυτοί (και όχι ο Διπλανός :Ρ) σε ένα προορισμό που διάλεγε κάθε φορά η Aegean.
Τα όπλα τους: Η Φωτογραφία του profile τους και οι αμέτρητοι λόγοι που μπορεί να έχει κάποιος στο κεφάλι του για να πετάξει!
Στόχος: Μετά απο 23 ώρες να έχει περισσότερους ψήφους από τον άλλο παίχτη ώστε να είναι αυτός/ή που θα κερδίσει ένα ταξίδι για 2 άτομα (Business Class) για ένα συγκεκριμένο προορισμό!
Implementation
Η ιδέα άρεσε, και μετά από μερικά ξενύχτια το κάναμε να δουλέψει.
H υλοποίηση ήταν αρκετά δύσκολη τεχνικά, κυρίως στο κομμάτι που αφορούσε την live κλήρωση, το concurrency των χρηστών, αλλά και τον μηχανισμό επιλογής νικητών και επιλαχόντων.
Και αυτό που φτιάξαμε φαινόταν κάπως έτσι:
Αction Plan
Στις 13/12 ανακοινώσαμε στους χρήστες ότι κάτι μεγάλο θα ξεκινήσει από την Aegean, ενώ την ίδια μέρα βγάλαμε στον αέρα ένα
count down δίνοντας τη δυνατότητα σε όλους τους χρήστες να δηλώσουν συμμετοχή για την πρώτη κλήρωση.
4 μέρες μετά στις 17/12 ο πρώτος διαγωνισμός ήταν στον αέρα με χιλιάδες χρήστες ήδη να έχουν δηλώσει συμμετοχή!
Content Strategy:
Kάθε μέρα λίγο πριν την κλήρωση γίνονταν ένα post που ενημέρωνε τους χρήστες για το νέο προορισμό, ενώ τους υπενθύμιζε τη διαδικασία της κλήρωσης.
Λίγο μετά την κλήρωση γίνονταν ένα post που ενημέρωνε την κοινότητα για τους λογομάχους της ημέρας, ενώ αργότερα μέσα στην ημέρα, ανάλογα και με το interactions των χρηστών
γίνονταν και ένα post σχετικό με τον προορισμό με κάποια tips ή events που έτρεχαν σε αυτόν εκείνη την περίοδο.
Παράλληλα με το application είχαμε έγινε μία μικρή επένδυση σε Facebook Αds με στόχο να προσελκύσουμε νέους χρήστες στο Application έξω από την κοινότητα που είχε ήδη η Aegean.
Results
Ήταν εντυπωσιακά σε όλα τα επίπεδα. Αλλά ας ξεκινήσουμε πρώτα από το Application αυτό καθ’ αυτό.
38.000 χρήστες / 60.000 ψήφοι
Tην εφαρμογή χρησιμοποιήσαν μέσα στο διάστημα που ήταν στον αέρα 38.000 χρήστες οι οποίοι ψήφισαν συνολικά περισσότερες από 60.000 φορές! Το εντυπωσιακό πέρα από τα νούμερα ήταν ότι για περίπου ένα μήνα δημιουργήθηκε ένα πολύ ενεργό community πέραν των περιστασιακών χρηστών που σχολίαζαν σε καθημερινή βάση
όλες τις συμμετοχές, τους λογομάχους καθώς και την εγκυρότητα των λόγων που προέβαλλαν ώστε να πείσουν τους υπόλοιπους. Συζητήσεις που γίνονταν κάτω από τα posts στα οποία μπορείτε να ανατρέξετε
κατα τη διάρκεια του «νεκρού χρόνου» της καθημερινής κλήρωσης ή κατα την ανακοίνωση των νικητών. Ήταν πραγματικά διασκεδαστικό το monitoring όλων αυτών των συζητήσεων που γίνονταν σε καθημερινή βάση.
5000+ ψήφοι σε μία ημέρα!
Όσον αφορά τις λογομαχίες που γίνονταν καθημερινά, η συμμετοχή του κόσμου ήταν πολύ ενεργή, με το ρεκορ ψήφων να ξεπερνά τους 5000 ψήφους σε μία ημέρα, ενώ χιλιάδες χρήστες καθημερινά ήταν
συνεπής στο ραντεβού της κλήρωσης, από το γράφειο ή το σπίτι.
Το application όμως τελείωσε, και το σημαντικότερο ήταν αυτό που έμεινε στο Page της Aegean.
12.000 to 49.000 in a month! +400%
Πριν ξεκινήσουμε τη συγκεκριμένη ενέργεια το Page είχε περίπου 12.000 Likes/fans με το σημαντικότερο πρόβλημα να είναι το χαμηλό engagement rate στο περιεχόμενο της σελίδας.
Ένα μήνα μετά, και μετά την επιτυχία της συγκεκριμένης ενέργειας το Page αύξησε τα likes του κατα 400% από τους 12.000 fans στους 49.000!
Βetter affinity = More reach for your Page’s Content
To σημαντικότερο metric που όμως δεν μπορώ να μοιραστώ δημοσίως είναι με την αύξηση του affinity του Page με τους χρήστες, που προέκυψε μέσα από την ενέργεια (επισκέψεις στη σελίδα, content share, comments/likes, κλπ)
αυξήθηκε συνολικά το reach των καθημερινών posts του Page προς τους χρήστες. Kαι αυτό είναι το σημαντικότερο outcome μιας ενέργειας στο facebook πέρα από το κυνήγι του like. Nα έρθεις ένα βήμα πιο κοντά στους χρήστες,
πράγμα που μετριέται μέσα από πολύ συγκεκριμένα KPIs όπως τα συνολικά impressions του content της σελίδας και του «feedback» όπως ονομάζει το facebook το ποσοστό των interactions σε σχέση με τα impressions που έχει κάνει.
Thanks to...
Όσο αναλυτικός και αν ήμουν, δίνεται η εντύπωση ότι ήμουν εγώ πίσω από την εφαρμογή. Έλα όμως που δεν είναι έτσι. Ελάχιστα ασχολήθηκα με την ιδέα, την υλοποίηση της και το καθημερινό handling.
Oι άνθρωποι πίσω από αυτό ήταν συνήθεις ύποπτοι που είναι συνήθως πίσω από τα «φώτα».
Εγώ απλώς έκανα τις ερωτήσεις, και τραβούσα Video όσο οι άλλοι ίδρωναν να τρέξουν τις κληρώσεις.
Έτσι λοιπόν δεν μπορώ να μην αναφέρω τους υπεύθυνους για αυτό το αποτέλεσμα.
Η ιδέα και το copy ήταν της Ελίζας Παρδαλίδη, η υλοποίηση ήταν δουλειά της Mαρίας Δήμου ως Account και της Tζένης Ορφανού ως Project Manager.
Στο design ήταν η Χριστίνα Κουντούρη (με το Λευτέρη Παπαδέα) ενώ τα ξενύχτια πίσω από τον κώδικα έριξε ο Φοβερός και τρομερός Nίκος Φιλιππόπουλος και ο Μανώλης ο Φλώρος (με το Θωμά Βενιέρη και τον Αντρέα Μπακόπουλο)! Ναι άλλα χωρίς HTML που πας;; Ευτυχώς που είχαμε τη Μαρριάννα Χρήστου και τον Παναγιώτη Γρηγορόπουλο γι αυτό το σκοπό.
Σ’ αυτή την εκπληκτική ομάδα ένα μεγάλο μπράβο, για ένα τόσο περίπλοκο project που βγήκε σε λιγότερο από 2 εβδομάδες (ναι καλά ακούσατε!).
Kαι τέλος, ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Αegean που αν δεν μας εμπιστευόταν δε θα είχα την ευκαιρία να γράψω αυτό το post.
Όπως έγραψε και ο Πάνος σε ένα προηγούμενο post μου: «Σημασία δεν έχει τι ιδέες πουλάς, αλλά ποιος αγοράζει!»
Αυτά για τώρα, ελπίζω να βρω χρόνο να γράψω και για άλλες δουλειές!
Ψάχνω τρόπους να συνεχίσω να δημιουργώ content στο blog, βάζοντας το στην καθημερινότητα μου. Δεν είχα σε πολυ εκτίμηση το blogging απο iPhone, αλλα φαίνεται σαν μια λυση. Θα δοκιμάσω μερικά postακια.
Έχω βέβαια την εντύπωση ότι πλατφόρμες Όπως το posterous είναι πιο φιλικές για mobile blogging, ειδικά στη διαχείριση multimedia content. Εχει κανείς δοκιμάσει να το κάνει για καιρό και άρα να εχει εμπεριστατωμένη άποψη;
Οι γιορτές μου κύλισαν όμορφα, με ξεκούραση και λίγο δουλειά. Ελπίζω και οι δικές σας. Το μεγαλύτερο μέρος τους το πέρασα στη Θεσσαλονίκη. Διάβασμα, βόλτες, και άλλα ωραία που μου λείπουν στην καθημερινή τρέλα! Το ωραίο με τη Θεσσαλονίκη πέραν των άλλων είναι ότι πάντα επιστρέφω στο παιδικό μου δωμάτιο, εκεί που για μένα όλα ξεκίνησαν.
Έχω περάσει άπειρες ώρες σε αυτό, τις περισσότερες δημιουργικά. Και όμως δεν είχα προσέξει ποτέ ένα χαρτί κολλημένο στον πίνακα ανακοινώσεων μου που ήταν εκεί για περισσότερα από 7 χρόνια χωρίς να του δίνει κανεις ποτέ ιδιαίτερη σημασία. Το είχα γράψει, δε θυμάμαι υπό ποιες συνθήκες, κάποια στιγμή στο 1ο ή 2ο έτος των σπουδών μου. Ήταν οι στόχοι μου, και που θα ήθελα να βρίσκομαι μετά από 5 χρόνια, και μάλιστα κατα σειρά πρωτεραιότητας.
Ναι, είναι τα Business Schools που θα ήθελα να κάνω αίτηση, όταν θα τελείωνα τη σχολή μου στη Θεσσαλονίκη.
Βέβαια η ζωή τα έφερε λίγο διαφορετικά, και να μαι εδώ τώρα.
Αυτό το χαρτί το πρόσεξα αφού είδα την ομιλία του K. Λαζαράκη ΜW από το Tedxathens η οποία με έβαλε σε πολλές σκέψεις, μιας και συνέπεσε με το τέλος του χρόνου, όπου όλοι κάνουμε τους απολογισμούς μας, βάζουμε νέους στόχους για το νέο έτος κλπ κλπ.
Τελικά, είναι σχεδόν αστείο να βάζεις τέτοιους στόχους.
Φέτος λοιπόν, θα κάνω μια αλλαγή. Δεν θα βάλω στόχους για το 2011. Απλά θα προσπαθήσω να κάνω όσο καλύτερα μπορώ αυτό που αγαπώ! Σας το προτείνω ανεπιφύλακτα!
To bannerακι (μακριά από μας αυτά! :Ρ) στο sidebar του καινούριου μου blog template, λέει τον κανονικό τίτλο του event που θα φιλοξενήσουμε στις Αχαρνές σε 2 μέρες από τώρα, αλλά εγώ θα βάλω τον δικό μου.
Μία κουβέντα που ξεκίνησε μεταξύ εμού, της Νεράιδας και του Δράκου μήνες πριν, δουλεύτηκε στο μυαλό όλων, και σήμερα παίρνει σάρκα και οστά. Τo 4ο Jelly Talks την Παρασκευή στις 18.30 θα είναι στην Atcom.
To θέμα μας είναι το web για το web. Το web όχι ως επιχειρηματικό el dorado. Το web γιατί απλά είναι μερικά projects που στήνονται πάνω του και δεν έχουν απαραίτητα πίσω τους ένα business plan (εκατομυρίων πάντα).
Το συζητούσαμε κανα χρόνο πριν με τον Πέρι, σε ένα απ τα epic τσιγάρα μας και λέγαμε ότι θα κάναμε πως και πως να έρθει μια φορά ένας μπαγάσας να μας πει για ένα project που δεν θα τον κάνει πλούσιο .
Προφανώς και αυτό δεν περιμένουμε να συμβεί, και λογικό είναι, αλλά λέμε απλώς ότι πρώτον θα γουσταραμε σαν τρελοί και το project και τον τύπο.
Πέραν της πλάκας. Υπάρχει ένα θέμα που γυρνάει αρκετό καιρό τώρα στο μυαλό μου. Είμαστε μια μικρή κοινότητα από επαγγελματίες που με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο δραστηριοποιούνται στο digital marketing. Nόμιζω ότι όλοι έχουμε το perception (και γω μέσα) ότι πρώτον το πεδίο εναχόλησης μας αφορά το μεγαλύτερο μέρος του web και δεύτερον ότι έχουμε μια σφαιρική γνώση του web.
Όχι. Λέω εγώ. Στο προηγούμενο post μου (αυτό θα πει cross linking ) αναφερόμουν στους κόπανους κολλητούς μου και το blog τους. Λοιπόν τον τελευταίο καιρό που ήμουν στη θεσσαλονίκη μέσα στο καλοκαίρι, θέμα συζήτησης ήταν ακριβώς αυτό.
Actually, ισχυρίζονταν ότι ούτε εγώ ούτε και πολλοί συνάδελφοι μου έχουμε και πολύ ιδέα από web. Ότι γνωρίζουμε μόνο ένα πολύ πολύ μικρό μέρος του που λέγεται business web, το οποίο συνήθως αφορά μειοψηφίες, εκτός εξαιρετικών περιπτώσεων όπως αυτή του Facebook.
Μπορείτε να φανταστείτε την αντίδρασή μου στην αρχή. Αnyhoo, αυτό το επεξεργάστηκα στο μυαλό μου για κάποιο καιρό, συζητώντας το παράληλλα μαζί τους, μέχρι που έπεσα στο άρθρο του Wired για το Web, που έκανε ομολογουμένως τον θόρυβο του, με τίτλο «The Web is Dead. Long Live the internet.«. Βέβαια μετά από λίγες μέρες επικράτησε απανταχού στην κοινότητα, ότι ο Anderson, είναι πολύ καλός στο να φτιάχνει τίτλους άρθρων για να πουλήσει το iPad Version του περιοδικού του, αλλά πέραν αυτού το άρθρο του ήθελε λίγο παραπάνω δουλειά στην επιχειρηματολογία του και στον τρόπο παρουσίασης των διαγραμμάτων.
Το σημαντικό όσον αφορά το συγκεκριμένο άρθρο ήταν η επιχειρηματολογία που σχηματιστηκε στο γιατί το Web δεν θα πεθάνει. Το κύριο επιχείρημα λοιπόν, ήταν ότι το web δεν γίνεται να πεθάνει ακόμα και αν οι Publishers δεν βρουν τον τρόπο να βγάλουν σοβαρά λεφτά από αυτό. Ο λόγος είναι ότι, και τείνω να συμφωνήσω σε αυτό, ότι υπάρχει ένα παράλληλο σύμπαν που σχεδόν καμία σχέση δεν έχει με το δικό μας, είναι μάλιστα πολύ μεγαλύτερο, και όσο αυτό είναι ζωντανό κανένα web δε θα πάει πουθενά.
Για αυτό το άλλο σύμπαν λοιπόν θα μιλήσουμε την Παρασκευή, και θα έχει ενδιαφέρον για κάποιον να παρακολουθήσει την κουβέντα, είτε στις Αχαρνές είτε από το σπίτι του με το livestreaming, αφενώς για το θέμα της συζήτησης, αφετέρου γιατί θα βάλω τον Πέρι να δείξει σε όλους τα κρυφά του ταλέντα στο ρόλο του Bar tender.
Mε τον ένα ή με τον άλλο τρόπο λοιπόν σας περιμένουμε!
PS. Και μιας και μιλάω γι’αυτό το άλλο σύμπαν ρίξτε μια ματιά σε αυτό το site, μιλούσα γι αυτό σε μία φίλη χθες πάνω στις Μαργαρίτες. Το 4chan.org δεν είναι άλλο ένα site. Είναι το site που νομίζω ότι είναι σύμβολο του non-business web. Για να καταλάβετε τι παίζει με αυτό το site θέλει λίγο παραπάνω ψάξιμο. Σας λέω μόνο ότι μέσα σε αυτό έχουν γεννηθεί μερικά από τα μεγαλύτερα memes ever! Παρακαλάω τον alex να μου γράψει ένα guest post αλλά βαριέται (φυσικά) τη ζωή του ο μπαγάσας.
Όταν δε δουλεύω, συνήθως δεν είμαι στην Αθήνα. Είμαι στη Θεσσαλονίκη.
Και είμαι με αυτούς τους κόπανους. Είναι οι κολλήτοί μου και είμαι πολύ περήφανος
όταν βγάζουν postακια αριστουργήματα σαν κι αυτό. Οι brightbites ξεκίνησαν
4 χρόνια πριν σε ένα καφέ που συχνάζουμε όλοι. Στην αρχή είμασταν όλοι στο κόλπο,
αλλά σήμερα έχει μείνει μόνο ο Alex και ο Noy.
Έκανα 4 χρόνια για να τους δώσω ένα link, και σήμερα που το κάνω είμαι σίγουρος
ότι δε το χρειάζονται, γιατι πρώτον είναι πασίγνωστοι και δεύτερον κάνουν SEO.
Δεν είμαι αντικειμενικός κριτής, μιας και είναι οι κολλητοί μου, αλλά αν έχετε οποιαδήποτε
επαφή με αυτό το είδος χιούμορ (για κάποιο λόγο), τότε αυτό το blog αξίζει να το διαβάσετε από
το πρώτο μέχρι το τελευταίο post (ε οκ, αυτά τα postακια με τα burgers είναι λίγο βαρετά.)
Θα κάνω ένα καλό, και θα δώσω ελεύθερα στον κόσμο το επτασφράγιστο μυστικό της συνταγής για τη δημιουργία ΤΟΥ ποτού.
Τι χρειάζεσαι;
Ένα χαμηλό ποτήρι
Βότκα
Τονικ
Παγακια (πολλά)
Lime
Χαμηλό ποτήρι το γεμίζεις παγάκια μέχρι πάνω. Βότκα μέχρι τη μέση. Τονικ αφήνοντας περιθώριο ένα δάχτυλο ώστε να υποδεχτούμε το lime στη συνέχεια.
Κόβεις το φρέσκο lime σε 8 κομμάτια (όχι φέτες). Διαλέγεις τρία ελκυστικά (τα πιο ζουμερά) κομμάτια lime. Τα στίβεις με το χεράκι σου πάνω στο ποτήρι και τα ρίχνεις αμέσως μέσα. Ανακατεύεις με τον δείκτη σου (εφόσον έχεις καθαρά χέρια) ή με κάτι άλλο (πχ καλαμάκι).
Κουνας ελαφρά το ποτήρι ώστε να κυκλοφορήσει ο χυμός του lime παντού.
Απολαμβάνεις.
Εναλλακτικά:
Παραγγέλνεις προσεκτικά και καθαρά στον σερβιτόρο/μπάρμαν (κατα προτίμηση στο μπαρμαν γιατί ο σερβιτόρος θα το μεταφέρει λάθος):
«‘Μια Βοτκα με τονικ σε χαμηλό και σε ένα πιατάκι, κομμάτια lime».
Σου το φέρνει και συνεχίζεις τη διαδικασία από εκεί που στίβεις ο ίδιος το lime.
Απολαμβάνεις.
Γιατι αυτό το ποτό;
Γιατί είναι ελαφρύ και δροσερό, και ψάχνεις απεγνωσμένα κάτι τέτοιο για τις διακοπές σου. Γιατί πίνεται όλες τις ώρες της ημέρας. Γιατί με αυτό το ποτό έστω και αν το πιεις έξω, όταν το φτιάξεις απολαμβάνεις τη χαρά της δημιουργίας του μιας και σε ένα μέρος της παραγωγής του συμμετέχεις. Γιατί αφού το φτιάξεις καθόλη τη διαρκεια της κατανάλωσής του, τα δάχτυλα σου έχουν την υπέροχη μυρωδιά του lime. Γιατί αν το παραγγείλεις έξω ο μπάρμαν/σερβιτόρος θα σε κοιτάνε σα χαζοί και έχει πλάκα
Δεν του έχω βρει όνομα. Προτείνετε κάτι pls.
ΥΓ. Επίσης δεν έχω κάνει την αντίστοιχη έρευνα για παρόμοιες αναφορές άρα δεν ξέρω αν υπάρχει. Το έμαθα μέσα από φίλο φίλου, και έχει γίνει πραγματικά viral ιδιαίτερα τους τελευταίους δύο μήνες!
.
To bannerακι (μακριά από μας αυτά! :Ρ) στο sidebar του καινούριου μου blog template, λέει τον κανονικό τίτλο του event που θα φιλοξενήσουμε στις Αχαρνές σε 2 μέρες από τώρα, αλλά εγώ θα βάλω τον δικό μου.
) αναφερόμουν στους κόπανους κολλητούς μου και το blog τους. Λοιπόν τον τελευταίο καιρό που ήμουν στη θεσσαλονίκη μέσα στο καλοκαίρι, θέμα συζήτησης ήταν ακριβώς αυτό.
Θα κάνω ένα καλό, και θα δώσω ελεύθερα στον κόσμο το επτασφράγιστο μυστικό της συνταγής για τη δημιουργία ΤΟΥ ποτού. 
