Μία κουβέντα που ξεκίνησε μεταξύ εμού, της Νεράιδας και του Δράκου μήνες πριν, δουλεύτηκε στο μυαλό όλων, και σήμερα παίρνει σάρκα και οστά. Τo 4ο Jelly Talks την Παρασκευή στις 18.30 θα είναι στην Atcom.

To θέμα μας είναι το web για το web. Το web όχι ως επιχειρηματικό el dorado. Το web γιατί απλά είναι μερικά projects που στήνονται πάνω του και δεν έχουν απαραίτητα πίσω τους ένα business plan (εκατομυρίων πάντα).

Το συζητούσαμε κανα χρόνο πριν με τον Πέρι, σε ένα απ τα epic τσιγάρα μας και λέγαμε ότι θα κάναμε πως και πως να έρθει μια φορά ένας μπαγάσας να μας πει για ένα project που δεν θα τον κάνει πλούσιο .

Προφανώς και αυτό δεν περιμένουμε να συμβεί, και λογικό είναι, αλλά λέμε απλώς ότι πρώτον θα γουσταραμε σαν τρελοί και το project και τον τύπο.

Πέραν της πλάκας. Υπάρχει ένα θέμα που γυρνάει αρκετό καιρό τώρα στο μυαλό μου. Είμαστε μια μικρή κοινότητα από επαγγελματίες που με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο δραστηριοποιούνται στο digital marketing. Nόμιζω ότι όλοι έχουμε το perception (και γω μέσα) ότι πρώτον το πεδίο εναχόλησης μας αφορά το μεγαλύτερο μέρος του web και δεύτερον ότι έχουμε μια σφαιρική γνώση του web.

Όχι. Λέω εγώ. Στο προηγούμενο post μου (αυτό θα πει cross linking ) αναφερόμουν στους κόπανους κολλητούς μου και το blog τους. Λοιπόν τον τελευταίο καιρό που ήμουν στη θεσσαλονίκη μέσα στο καλοκαίρι, θέμα συζήτησης ήταν ακριβώς αυτό.

Actually, ισχυρίζονταν ότι ούτε εγώ ούτε και πολλοί συνάδελφοι μου έχουμε και πολύ ιδέα από web. Ότι γνωρίζουμε μόνο ένα πολύ πολύ μικρό μέρος του που λέγεται business web, το οποίο συνήθως αφορά μειοψηφίες, εκτός εξαιρετικών περιπτώσεων όπως αυτή του Facebook.

Μπορείτε να φανταστείτε την αντίδρασή μου στην αρχή. Αnyhoo, αυτό το επεξεργάστηκα στο μυαλό μου για κάποιο καιρό, συζητώντας το παράληλλα μαζί τους, μέχρι που έπεσα στο άρθρο του Wired για το Web, που έκανε ομολογουμένως τον θόρυβο του, με τίτλο «The Web is Dead. Long Live the internet.«. Βέβαια μετά από λίγες μέρες επικράτησε απανταχού στην κοινότητα, ότι ο Anderson, είναι πολύ καλός στο να φτιάχνει τίτλους άρθρων για να πουλήσει το iPad Version του περιοδικού του, αλλά πέραν αυτού το άρθρο του ήθελε λίγο παραπάνω δουλειά στην επιχειρηματολογία του και στον τρόπο παρουσίασης των διαγραμμάτων.

Το σημαντικό όσον αφορά το συγκεκριμένο άρθρο ήταν η επιχειρηματολογία που σχηματιστηκε στο γιατί το Web δεν θα πεθάνει. Το κύριο επιχείρημα λοιπόν, ήταν ότι το web δεν γίνεται να πεθάνει ακόμα και αν οι Publishers δεν βρουν τον τρόπο να βγάλουν σοβαρά λεφτά από αυτό. Ο λόγος είναι ότι, και τείνω να συμφωνήσω σε αυτό, ότι υπάρχει ένα παράλληλο σύμπαν που σχεδόν καμία σχέση δεν έχει με το δικό μας, είναι μάλιστα πολύ μεγαλύτερο, και όσο αυτό είναι ζωντανό κανένα web δε θα πάει πουθενά.

Για αυτό το άλλο σύμπαν λοιπόν θα μιλήσουμε την Παρασκευή, και θα έχει ενδιαφέρον για κάποιον να παρακολουθήσει την κουβέντα, είτε στις Αχαρνές είτε από το σπίτι του με το livestreaming, αφενώς για το θέμα της συζήτησης, αφετέρου γιατί θα βάλω τον Πέρι να δείξει σε όλους τα κρυφά του ταλέντα στο ρόλο του Bar tender.

Mε τον ένα ή με τον άλλο τρόπο λοιπόν σας περιμένουμε!

PS. Και μιας και μιλάω γι’αυτό το άλλο σύμπαν ρίξτε μια ματιά σε αυτό το site, μιλούσα γι αυτό σε μία φίλη χθες πάνω στις Μαργαρίτες. Το 4chan.org δεν είναι άλλο ένα site. Είναι το site που νομίζω ότι είναι σύμβολο του non-business web. Για να καταλάβετε τι παίζει με αυτό το site θέλει λίγο παραπάνω ψάξιμο. Σας λέω μόνο ότι μέσα σε αυτό έχουν γεννηθεί μερικά από τα μεγαλύτερα memes ever! Παρακαλάω τον alex να μου γράψει ένα guest post αλλά βαριέται (φυσικά) τη ζωή του ο μπαγάσας.

Πολλοί έλαμψαν και πάλι δια της απουσίας τους, ενώ ο Φώτης ο νέος δαιμόνιος αρθρογράφος του deasy.gr τα σπασε στο twitter .

Αυτό που είναι άξιο παρατήρησης είναι ότι δεν έγινε ο περσινός και προπέρσινος τζερτζελές online. Νομίζω ότι χρειάζεται κάτι πολύ απλό γι’ αυτό. Βγάλτε το twitter στο Panel για ερωτήσεις να γίνει πατιρντί μεγάλο (Θυμηθείτε όσοι ήσασταν το #ioc09). Και τέλος δεν βγήκε η καθιερωμένη φωτογραφία των «Μπλόγκερς» μιας και ο bizwriter είναι άρρωστος, ο uroborus έφυγε γιατί είχε δουλειά (!) και ο frankanton απλά έχει παχύνει και προτιμά να βγάζει τους άλλους!

Του χρόνου. Ή και όχι. Δεν ξέρω. Μπορεί να πέρασε η τρέλα. Αλλά αν κάποιος από τους φωτογραφηθέντες διαβάζει να ξέρει ότι δε θέλω να το κόψουμε το έθιμο. Έχει αρκετούς συμβολισμούς μέσα του.

Κλείνω με το case που παρουσιάσαμε για όσους δεν ήταν εκεί:

ΥΓ. Όχι ρε μπαγάσα για να μη μου λες ότι έχω παρατήσει το blogging

Αν για κάποιους η mindworks είναι πια παιδί της Atcom, εγώ θα τους πω ότι δεν είχαμε γεννητούρια αλλά γάμους. Αυτή η συμμαχία δεν έγινε για κάποιον άλλο λόγο πέραν απ το ότι και οι δύο πλευρές είδαμε μεγάλο potential σε αυτό το γάμο, στη διεθνή αλλά και στην εγχώρια αγορά. Δεν ήταν λυση ανάγκης αλλά μια σύμπραξη δυνάμεων που στοχεύει στην κορυφή και μόνο.

Κατα τ’ άλλα δεν αλλάζει κάτι στην ουσία, πέρα απ το ότι η mindworks είναι πια Business unit της atcom. Οι Ίδιοι ταλαντούχοι άνθρωποι, η ίδια ποιότητα υπηρεσιών και φυσικά η ίδια συνέπεια απέναντι σε αυτούς που μας εμπιστεύονται.

Αυτό που άλλαξε, είναι το μέγεθος της ομάδας μας με την προσθήκη του ταλαντούχου Πάνου Λαδά, για τον οποίο πάντα έτρεφα αμέριστο σεβασμό για τις γνώσεις του και την πορεία του στο χώρο (τον οποίο απλά δε θέλετε να έχετε απέναντι στα Search Results), και την Μιρέλλα Μωυσή στο κομμάτι του Account Management που μέχρι το Φλεβάρη προσέφερε της υπηρεσίες της στην OMD Digital ως Media planner, χειριζόμενη παράλληλα πλήθος Paid Search καμπανιών, ενώ πιο πριν δούλευε σε  Search agency του Λονδίνου (Όπως και ο Πάνος). Την καλωσορίζω λοιπόν!

Κατα τ’άλλα είχα την ευκαιρία να μιλήσω ακριβώς μετά τον Δράκο στο OMC09 κάνοντας μια παρουσίαση με τίτλο «Βe Visible». H εμπειρία ήταν φοβερή. Από το απίστευτο ξενύχτι με τον Περικλή το οποίο κυρίως καταναλώθηκε σε φιλοδοφικές συζητήσεις περί ελληνικου web, υπαρξιακών ζητημάτων search marketing, και φυσικά τη σχέση της αξίας με το περιεχόμενο (from content to value). Kαι όλα αυτά μέχρι τις 6.00 το πρωί της Πέμπτης (ναι σε 3 ώρες ήταν ο χαιρετισμός του συνεδρίου) παρέα με πολύ σκληρά ποτά . Είναι άλλο πράγμα να σας το λέω και άλλο να δουλεύτε irl με τον Πέρι..

Δε μπορώ να περιγράψω το άγχος, κατ αρχάς και μόνο γιατί μιλάς μετά τον Περικλή, τον οποίο έχεις συνηθίσει να σου κάνει μάθηματα είτε από κάποιο pontium είτε στην καλύτερη περίπτωση παρέα με τεκίλες. Το άγχος λοιπόν ήταν φοβερό, και για όσους ήταν εκεί είμαι σίγουρος ότι το κατάλαβαν, κατά τ’ άλλα πήρα το βάπτισμα του πυρός και αν ποτέ υπάρξει επόμενη φορά είμαι σίγουρος ότι θα είμαι πιο χαλαρός.

Να κλεισω με το site της atcom, που εκτός των άλλων εντυπωσιακών features φιλοξενεί, ξεκαρδιστικά μερικές φορές, τα  videos 70+ ανθρώπων. Συγχαρητήρια στην ομάδα που ασχολήθηκε με την ανάπτυξή του.

ΥΓ. Τι θα μπορούσα να εννοώ με το «σκληρά ποτά»;

Ακούω συνέχεια σε συζητήσεις, συναντήσεις. forums, blogs, twitter, ότι το SEO είναι της μόδας τελευταία. Είναι δυνατόν να το πιστεύουμε αυτό; Το SEO παρόλο που στην Ελλάδα άργησε λιγάκι (καμιά 10ετία) να αρχίσει να μας απασχολεί έχει μια ιστορία που ξεκινάει από τα μέσα του 90 σύμφωνα με τη wikipedia:

«Webmasters and content providers began optimizing sites for search engines in the mid-1990s, as the first search engines were cataloging the early Web…»

To SEO απασχολούσε τους webmasters πριν ο Larry και ο Sergey αποφοιτήσουν από το Stanford. Απλώς όταν αποφοίτησαν έκαναν τη δουλειά του SEO λίγο πιο ενδιαφέρουσα, και είμαι σίγουρος ότι έχουν δρόμο ακόμα…

Και έρχομαι στα δικά μας. Περίπου στις αρχές του ’08 αρχίζει να ακούγεται το περίεργο αρκτικόλεξο έντονα στη διαφημιστική αγορά, σε ότι εκδοχή μπορεί κανείς να φανταστεί, CEO, SEO, σεΌ, σΈο, σι-ή-όου, κλπ.

Εταιρίες ξεπετάγονται σα μανιτάρια. SEO experts, gurus, consultants, agencies, marketers που «κάνουν Google», και υπόσχονται τον ουρανό με τ’άστρα. Eπίσης, κάθε εταιρία που σέβεται τον εαυτό της και προσφέρει επικοινωνία στο web πρέπει να προσφέρει και SEO και «υπηρεσίες internet marketing», τα media shops εννοείται ότι κάνουν Google (κάνω Google = Paid Search Marketing ), και η συζήτηση για το Search Marketing φουντώνει.

Αλλά τι απ’ όλα αυτά σας φαίνεται περίεργο;

Αυτή η εκρηξη δεν είναι απόλυτα φυσιολογική; Σκεφτείται τι γινόταν το 2000; (Ας μας τα πει κανένας παλιός) Είχαμε 50 websites και 300 εταιρίες που έκαναν webdesign. Tα ίδια με το display.. Περι τα μέσα αυτής της δεκαετίας που διανύουμε κάθε επαγγελματίας που με κάποιο τρόπο είχε σχέση με το web ήξερε να φτιάχνει και banners!

Ήταν τα websites, και το display advertising της μοδός;

Προφανώς και Όχι.

<Παρένθεση>

Όταν λέμε ότι κάτι είναι στη μόδα, συνήθως ενοούμε ότι σήμερα είναι και αύριο δεν είναι. Κλασσικό παράδειγμα μόδας ήταν όταν στα early ’90s κατεβαίναν στις παραλίες κάτι γκόμενες με μποξεράκι και βερμαχτ! (Προχτες το άκουσα και καράφλιασα). Βλέπετε σήμερα κοριτσάκια να πηγαίνουν για μπάνιο φορώντας βερμαχτ;! Μόδα ήταν και πέρασε!

</Παρένθεση>

Απλώς όπως και τότε έτσι και τώρα, βλέπουμε μια νέα αγορά να αναπτύσεται, περνώντας όλα τα στάδια της ανάπτυξης της. Ένα από αυτά τα στάδια είναι και αυτό που περνάμε τώρα. Σε καμία περίπτωση δεν πιστεύω ότι το Search Marketing είναι μια φούσκα που κάποια στιγμή θα σκάσει, και αν το πιστεύετε εσείς σας λέω ότι πλανάσθε οικτρά.

Αυτό που πιστεύω είναι ότι κάποια στιγμή θα έρθει ο εξορθολογισμός, μέσα από μία αυτορύθμιση που θα επιβάλλουν οι κανόνες της αγοράς.

Δείτε τα video clubs τη δεκαετία του ’80. Όποιος είχε λεφτά άνοιγε ένα. Σήμερα έχουν μείνει 3-4 αλυσίδες και κάτι μικροί που φυτοζωούν. Δεν ξέρω την εξέλιξη της αγοράς του Search Marketing, αλλά μπορώ να πω με σιγουριά ότι θα συνεχίσει να υπάρχει.

Πρέπει να προσθέσω και το εξής. Αν υποθέσουμε ότι ακολουθούμε πιστά τις τάσεις του εξωτερικού (έχω υπολογίσει ότι στο Search marketing είμαστε σταθερά 5 χρόνια πίσω), το SEO σε Ευρώπη και Αμερική, και κυρίως Αμερική, τώρα αρχίζει να γνωρίζει την πραγματική του άνθιση.

Και αυτό συμβαίνει γιατι οι ανταγωνιστικές κατηγορίες αναζητήσεων (travel, consumer electronics) έχουν τέτοιο ανταγωνισμό στα sponsored listings, και άρα τόσο υψηλά CPCs  που δύσκολα καταφέρνει ένα agency να δημιουργήσει positive ROI για τον διαφημιζόμενο. Αυτή τη περίοδο λοιπόν παρατηρείται μια τάση μετατόπισης των budgets από το Paid Search Marketing στο SEO σε αναζήτηση της κερδοφορίας μέσα από το Search Marketing.

Κλασσικό παράδειγμα το θηρίο expedia η οποία έκοψε όλο το Paid Search Marketing για αεροπορικά εισιτήρια, επενδύοντας σε SEO και μια σειρά από άλλες marketing ενέργειες, μειώνοντας παράλληλα τα services fees.

Στην Ελλάδα έχουμε δρόμο ακόμα για να δούμε τέτοιες κινήσεις, παρ όλο σε κάποιους κλάδους, με έντονο ανταγωνισμό, έχουν ήδη αρχίσει να σηκώνονται τα Avg CPC (Cost per Click) επικίνδυνα…

Παραθέτω λοιπόν το post:

Στον στρατό όπως μου είχαν πει κάποιοι πριν πάω και το διαπιστώνω και ιδίοις όμασι έχω πολύ χρόνο να σκεφτώ. Αντιματωπίζω λοιπόν κάποια διλλήματα στα οποία πρέπει να καταλήξω μέχρι να τελειώσω τη θητεία μου. Το μοιράζομαι μαζί σας γιατί είμαι σίγουρος ότι το έχετε περάσει πολλοί από σας.

Μετα το στρατό λοιπόν τι κάνω; Ξεκινάω να δουλεύω σε μια εταιρία του χώρου, ή μπαίνω κατευθείαν στα βαθιά δημιουργώντας ή συμμετέχοντας σε μια επιχείρηση;

Γυρνάνε πολλά πράγματα στο μυαλό μου, εμπειρία, ρίσκο, κεφάλαιο, ελεύθερος χρόνος, επιδοτήσεις, ελληνική πραγματικότητα, ωριμότητα αγοράς, γνωριμίες, συνεργάτες, καριέρα, μισθός, λεφτά, αθήνα.

Έχετε ακολουθήσει και τους 2 δρόμους. Μιλήστε μου.

P.S. Άλλαξα τη μετάθεση μου και αντί της Ορεστιάδος, τώρα σας γράφω από Κομοτηνή. Είναι καλά εδώ.

Και μετά από αυτό το post εξελίχθηκε μια ωραία κουβέντα με τον Απόστολο που έχει ενδιαφέρον να την παραθέσω:

Απόστολος:

εμπειρία, ρίσκο, κεφάλαιο, ελεύθερος χρόνος, επιδοτήσεις, ελληνική πραγματικότητα, ωριμότητα αγοράς, γνωριμίες, συνεργάτες, καριέρα, μισθός, λεφτά, αθήνα

να τοποθετηθώ σε ένα-ένα

εμπειρία : την αποκτάς μόνο σε εταιρεία του χώρου. Μπορεί να δουλεύεις 10ωρα και 11ωρα, αλλά δέστο ως σχολείο… Εσείς κάνετε την δουλειά σας κι εγώ την δική μου (μαθαίνω τα της αγοράς και με πληρώνετε κι από πάνω)

ρίσκο : είτε σε εταιρεία του χώρου, είτε σε δική σου επιχείρηση χρειάζεται. Είναι θέμα χαρακτήρα τελικά. Αν το έχεις μέσα σου, θα το παίρνεις σε όλες τις περιπτώσεις. Αν δεν το έχεις, θα δεις να χάνονται ευκαιρίες επειδή δεν το πήρες όταν έπρεπε.

κεφάλαιο : δύσκολα τα πράγματα, αν ήδη δεν έχεις. τα λαγωνικά της eurobank καραδοκούν για ανοιχτά επαγγελματικά δάνεια που για να τα αποπληρώσεις, θα βγάλεις δύο θητείες

ελεύθερος χρόνος : σε εταιρεία του χώρου θα έχεις διαθέσιμα τα βράδια και τα σαββατοκύριακα. Σε δική σου επιχείριση ξέχνα τον.

ελληνική πραγματικότητα : γνωστή λίγο-πολύ. στην πορεία όμως θα δεις ότι η δική σου πραγματικότητα είναι πιο σημαντική από αυτήν του πλαισίου στο οποίο θα κινείσαι και θα εργάζεσαι.

ωριμότητα αγοράς : σαν τα ροδάκινα τον Απρίλιο.

γνωριμίες : δυστυχώς μετράνε ένα κλικ παραπάνω από την ποιότητα της δουλειάς σου. Λειτουργεί τύπος : ποιότητα δουλειάς και μηδέν γνωριμίες = τα κάνεις μόνος σου και τα χαίρεσαι μόνος σου. μη ποιότητα δουλειάς + γνωριμίες = καταφέρνεις να σταθείς αρκετά καλά. ποιότητα δουλειάς + γνωριμίες = σάρωσες την αγορά.

συνεργάτες : πολύ δύσκολα τα πράγματα. χρίζει ιδιαίτερης προσοχής η επιλογή και η τελική απόφαση γιατί σε περίπτωση λάθους θα γυρίσεις στο σημείο εκκίνησης

καριέρα : υπάρχουν πιθανότητες, αλλά οι εταιρείες που θα σε βοηθήσουν να εξελιχθείς μετριούνται στα δάχτυλα. Πρέπει να είσαι κάτι παραπάνω από το απλό “πολύ καλός στην δουλειά του” για να κάνεις καριέρα.

μισθός : κλάφτα Χαράλαμπε (στην προκειμένη κλάφτα Γιώργο)

λεφτά : μόνο με δική σου επιχείρηση κι αφού φτύσεις αίμα.

αθήνα : για να σου απαντήσω θα πρέπει να ξέρω τις συνθήκες στην Θεσ/νίκη αυτή την στιγμή. Υποθέτω όμως ότι θα είναι “στενόχωρα” και δύσκολα όπως παλιά. (όχι ότι στην Αθήνα είναι πολύ καλύτερα). Αλλά σε επίπεδο πόλης, αφού είσαι που είσαι αναγκασμένος να ζεις σε μεγαλούπολη, τουλάχιστον ζήσε στην Αθήνα. Έχει όλα τα άσχημα της Θεσσαλονίκης, αλλά δίνει μεγαλύτερες ευκαιρίες προσωπικής και επιχειρηματικής ανάπτυξης

my 2 cents

Γιώργος:

Απόστολε, η τοποθέτηση σου με προβλημάτισε λιγάκι. Θα σταθω σε μερικά σημεία:

κεφάλαιο : δύσκολα τα πράγματα, αν ήδη δεν έχεις. τα λαγωνικά της eurobank καραδοκούν για ανοιχτά επαγγελματικά δάνεια που για να τα αποπληρώσεις, θα βγάλεις δύο θητείες

Στην ηλικία μου (δεν είμαι πάνω από 35) και την συγκεκριμένη περίοδο (δεν έχω επιχειρηματική δραστηριότητα τον τελευταίο καιρό) νομίζω ότι η eurobank δε θα μου χρειαστεί… Μπορώ να μπω σε κάποιο από τα προγράμματα νεανικής επιχειρηματικότητας, ή σε κάποιο πρόγραμμα του ΟΑΕΔ για την ενισχυση της επιχειρηματικότητας και να καλύψω τουλάχιστον το κεφάλαιο έναρξης.
ΝΑΙ, έχει πολύ γραφειοκρατεία.

ελληνική πραγματικότητα : γνωστή λίγο-πολύ. στην πορεία όμως θα δεις ότι η δική σου πραγματικότητα είναι πιο σημαντική από αυτήν του πλαισίου στο οποίο θα κινείσαι και θα εργάζεσαι.

Όταν λέω ελληνική πραγματικότητα δε το λέω απαραίτητα με αρνητική χροια.. Βλέπω το ελληνικό internet όπως βλέπει ένας ευρωπαίος τη βουλγαρία. Θεωρώ ότι είναι μια ραγδαία αναπτυσσόμενη αγορά που αν τοποθετηθεί κανείς σωστά και διαθέτει αρκετή υπομονή, δεν νομίζω ότι θα βγει χαμένος.

συνεργάτες : πολύ δύσκολα τα πράγματα. χρίζει ιδιαίτερης προσοχής η επιλογή και η τελική απόφαση γιατί σε περίπτωση λάθους θα γυρίσεις στο σημείο εκκίνησης

Ποτέ δε γυρνάς στο σημείο εκκίνησης.. Ακόμα και αν προσπάθήσω να κανώ κάτι δικό μου και αποτύχει, θα εχω αποκομίσει σημαντικές εμπειρίες, θα έχω κάνει κάποιες γνωριμίες και νομίζω ότι εύκολα θα βρω μια καλή δουλειά. Ή όχι;

λεφτά : μόνο με δική σου επιχείρηση κι αφού φτύσεις αίμα.

Μια δουλειά στην αθήνα σε μεγάλη εταιρία του χώρου δε σου δίνει αρκετά για να ζήσεις άνετα; δεν είναι ρητορικό το ερωτημα, απλώς δε ξέρω..

ΥΓ. Τα σεντόνια μου θα ξεπεράσουν και αυτά του περικλή!

Μετά από περίπου 2 χρόνια και έχοντας διαλέξει την δρόμο του επιχειρείν μπορώ να κάνω μερικά σχόλια.
Κατ’αρχάς ο Απόστολος είχε πολύ δικιο στα περισσότερα.
Αναθεωρώ λοιπόν την απάντηση μου και την ξαναγράφω

εμπειρία : την αποκτάς μόνο σε εταιρεία του χώρου. Μπορεί να δουλεύεις 10ωρα και 11ωρα, αλλά δέστο ως σχολείο… Εσείς κάνετε την δουλειά σας κι εγώ την δική μου (μαθαίνω τα της αγοράς και με πληρώνετε κι από πάνω)

Θα συμπλήρωνα ότι την αποκτάς μόνο σε μικρή εταιρία του χώρου, μέσα από την οποία μπορείς να δεις πως δουλεύει συνολικά μια επιχείρηση, και θα είσαι σημαντικό μέρος μιας ομάδας η οποία θα σου δώσει χώρο να πάρεις πρωτοβουλίες και ρίσκα στη δουλειά σου.

Προφανώς και εμπειρίες μπορείς να αποκομίσεις μέσα από το δικό σου εγχείρημα και μάλιστα είναι πολλές. Μόνο που σε αυτή τη περίπτωση τουλάχιστον στην αρχή οι εμπειρίες δεν θα είναι και τόσο ευχάριστες. Θα χρειαστείς να φας αρκετές σφαλιάρες μέχρι να στρώσεις τη δουλειά. Αυτό που λέω είναι ότι αν περάσεις από μια άλλη εταιρία του χώρου, κερδίζεις σημαντικό χρόνο, και κάνεις λιγότερα λάθη.

ρίσκο : είτε σε εταιρεία του χώρου, είτε σε δική σου επιχείρηση χρειάζεται. Είναι θέμα χαρακτήρα τελικά. Αν το έχεις μέσα σου, θα το παίρνεις σε όλες τις περιπτώσεις. Αν δεν το έχεις, θα δεις να χάνονται ευκαιρίες επειδή δεν το πήρες όταν έπρεπε.

Couldn’t agree more…

κεφάλαιο : δύσκολα τα πράγματα, αν ήδη δεν έχεις. τα λαγωνικά της eurobank καραδοκούν για ανοιχτά επαγγελματικά δάνεια που για να τα αποπληρώσεις, θα βγάλεις δύο θητείες

Νομίζω ότι δεν χρειάζετα ιδιαίτερο κεφάλαιο… Ειδικά αν μιλάμε για παροχή υπηρεσιών. Στομάχι, υπομονή (Ρωτήστε τον Κώστα :Ρ), και ένα μικρό ποσό για τα πρώτα τρέχοντα για τα γραφεία, το οποίο δε νομίζω ότι είναι πάνω από 3 – 4 χιλιάδες. Και ναι υπάρχουν τόσα προγράμματα εκεί έξω που μπορεί κάποιος να εκμεταλευτεί.

ελεύθερος χρόνος : σε εταιρεία του χώρου θα έχεις διαθέσιμα τα βράδια και τα σαββατοκύριακα. Σε δική σου επιχείριση ξέχνα τον.

Ναι μόνο που όταν έχει κάτι δικό σου, μάλλον είσαι τόσο παθιασμένος με αυτό που κάνεις που δε το σκέφτεσαι και πολύ..

ελληνική πραγματικότητα : γνωστή λίγο-πολύ. στην πορεία όμως θα δεις ότι η δική σου πραγματικότητα είναι πιο σημαντική από αυτήν του πλαισίου στο οποίο θα κινείσαι και θα εργάζεσαι.

ωριμότητα αγοράς : σαν τα ροδάκινα τον Απρίλιο.

Πολύ σωστά. Μόνο που όπως το έβλεπα και τότε, συνεχίζω να λέω ότι δεν πρέπει αυτό να το δει κάποιος αρνητικά, τουλάχιστον όχι απαραίτητα. Σκεφτείτε το εξής. Η ελληνική online αγορά είναι περίπου 5 χρόνια πίσω από τις αντίστοιχες αγορές του εξωτερικού. Δηλαδή πράγματα που γίνονται τώρα στην Αμερική σε 4-5 χρόνια θα τα δούμε στην Ελλάδα. Αυτό μας έχει βοηθήσει πολύ στο να δομήσουμε ένα αξιόπιστο business plan.

Και εκτός αυτού, σκεφτείτε πόσα πράγματα δεν υπάρχουν σήμερα στην Ελλάδα ενώ ανθούν στο εξωτερικό. Πόσες υπηρεσίες προσφέρονται στις αναπτυγμένες αγορές και στην Ελλάδα η αγορά είναι ανώριμη να τις δεχτεί. Βλέπετε το Potential;

γνωριμίες : δυστυχώς μετράνε ένα κλικ παραπάνω από την ποιότητα της δουλειάς σου. Λειτουργεί τύπος : ποιότητα δουλειάς και μηδέν γνωριμίες = τα κάνεις μόνος σου και τα χαίρεσαι μόνος σου. μη ποιότητα δουλειάς + γνωριμίες = καταφέρνεις να σταθείς αρκετά καλά. ποιότητα δουλειάς + γνωριμίες = σάρωσες την αγορά.

Μερικά πράγματα απλά δεν αλλάζουν και τα μαθηματικά της αγοράς είναι ένα από αυτά. Απλά ένα πράγμα. Μη δαιμονοποιείτε τις γνωριμίες, το networking, όπως συνηθίσαμε να το λέμε για να το απενοχοποιήσουμε. Τhat’s how it goes. Όλα είναι σχέσεις και πίσω από κάθε δουλειά, ποιοτική ή όχι βρίσκονται άνθρωποι. Και όταν μιλάμε για παροχή υπηρεσιών, τα πάντα είναι σχέσεις μεταξύ ανθρώπων (ίσως όχι τα πάντα αλλά ένα μεγάλο μέρος από αυτά).

καριέρα : υπάρχουν πιθανότητες, αλλά οι εταιρείες που θα σε βοηθήσουν να εξελιχθείς μετριούνται στα δάχτυλα. Πρέπει να είσαι κάτι παραπάνω από το απλό “πολύ καλός στην δουλειά του” για να κάνεις καριέρα.

Κατ’ αρχάς τίποτα δεν είναι απλό. Όλα είναι ζόρικα. Αλλά αν κάποιος είναι καλός, είτε από τη θέση του επιχειρηματία είτε από τη θέση του στελέχους θα αναδειχθεί.

Τείνω να είμαι ρομαντικός, αλλά θέλω να πιστεύω ότι οι πραγματικά καλοί δε χάνονται. Και ακούω λίγο βερεσέ ατάκες του τύπου «τον έφαγε το σύστημα» ή «δεν είχε γνωριμίες». Μπορεί να κάνω και λάθος.

αθήνα : για να σου απαντήσω θα πρέπει να ξέρω τις συνθήκες στην Θεσ/νίκη αυτή την στιγμή. Υποθέτω όμως ότι θα είναι “στενόχωρα” και δύσκολα όπως παλιά. (όχι ότι στην Αθήνα είναι πολύ καλύτερα). Αλλά σε επίπεδο πόλης, αφού είσαι που είσαι αναγκασμένος να ζεις σε μεγαλούπολη, τουλάχιστον ζήσε στην Αθήνα. Έχει όλα τα άσχημα της Θεσσαλονίκης, αλλά δίνει μεγαλύτερες ευκαιρίες προσωπικής και επιχειρηματικής ανάπτυξης

Χμ.. σε αυτό δεν έχω απάντηση ακόμα. Το μόνο που μπορώ να πω είνια ότι είναι ζόρικη η Αθήνα. Και όταν αποφάσισα να μετακομίσω είχα υποτιμίσει τις δυσκολίες που ενδεχομένως να συναντούσα. Παλεύω ακόμα. Το μόνο σίγουρό είναι ότι δεν έχω συνηθίσει και ότι δεν έχω συμφιλιωθεί με την ιδέα ότι θα ζήσω στην Αθήνα πολλαααα χρόνια (αν όχι για πάντα).

Αυτά. (τι κάθομαι και γράφω στις 3.00 το πρωί;)

Το πρώτο ενδιαφέρον είναι ότι θέτει το spending σε paid search στο 30% του συνολικού συνολικού online spending. To δεύτερο είναι το ποσοστό του online spending σε σχέση με το συνολικό spending στο 2,5%.

Απαραίτητες  γνώσεις:

PHP, MySQL, HTML, XHTML, XML, CSS, JavaScript, Web Services, Ajax, i18n, L10n, Linux

Επιθυμητά προσόντα

·         Τουλάχιστον 3 χρόνια εμπειρία σε αντίστοιχη θέση

·         Πειθαρχία, εργατικότητα και υπευθυνότητα

·         Εμπειρία σε εμπορικά & λογιστικά κυκλώματα

·         Δημιουργία & συντήρηση οποιασδήποτε εφαρμογής

·         Καλή γνώση Αγγλικών

Και κάτι το οποίο δεν γράφουν αυτοί αλλά το βάζψ εγώ σαν προσθήκη: Πάθος

Νομίζω ότι αν κάποιος από εσάς ή τους γνωστούς σας τηρεί τα παραπάνω, έχει μπροστά του μια μεγάλη ευκαιρία. Άψογο περιβάλλον εργασίας, πολύ καλές οικονομικές απολαβές συμπεριλαμβανομένων και bonus. Μιλάμε για μια εταιρία leader στο χώρο της η οποία διοικείται και στελεχώνεται από πολύ νέους ανθρώπους.

Οι ενδιαφερόμενοι ας επικοινωνήσουν μαζί μου.

«Today’s economic turmoil is tightening many ad budgets. Marketers are looking for the most effective use of their dollars. For Internet advertising, they look for performance-based advertising that is highly accountable—and that means search.»

Βέβαια σημειώνει ότι το ’09 και το ’10 θα δούμε τους ρυθμούς ανάπτυξης να πέφτουν μιας και…

¨..recognizing that once a market gets to be as large as search, steep annual growth rates of 30% or higher are difficult to achieve, even in a thriving economy.»

Βέβαια αυτό δεν ισχύει για την Ελληνική αγορά μιας και ακολουθεί τις διεθνείς τάσεις με μια διαφορά φάσεις κάποιων ετών, οπότε προβλέπεται ένα ενδιαφέρον, 2009.

Γενικό Συμπέρασμα: Το Search επιβιώνει στους δύσκολους καιρούς χάρη σ’ ένα πράγμα, τη μετρησιμότητά του. Δε θα έλεγα καν το γεγονός ότι είναι cost effective, μιας και με τον εντεινόμενο ανταγωνισμό ειδικά στο search network της Google, αυτό τείνει να χαθεί σαν πλεονέκτημα όταν αναφερόμαστε σε αναπτυγμένες αγορές (Βλέπε UK).

Πως σας φάνηκε;

update: Το site είναι down εδώ και μερικά λεπτά. Κρίμα γιατί πρέπει να το δείτε! Ελπίζω να ξανανέβει..

Το πτωτικό ράλυ της μετοχής από τα 578$ τον Ιούνιο στα 358$ σήμερα, είναι η πιο τρανή απόδειξη αυτού. Και αν λάβουμε υπ όψη ότι την πτώση αυτή δεν μπορεσαν να ανακόψουν ούτε ο Chrome, ούτε η ανακοίνωση του Google Android στα μέσα Σεπτέμβρη αλλά ούτε καν η ανακοίνωση της αυξημένης κερδοφορίας στις 21 του προηγούμενου μήνα, τότε τα πράγματα σοβαρεύουν ακόμη περισσότερο.

Και ποια η στρατηγική αντιμετώπισης; Κινήσεις και αλλαγές εκεί που παράγεται το χρήμα, και αποφέρει στη Google κέρδη δισεκατομυρίων δολλαρίων. Το Google adwords.

Στους δύσκολους αυτούς καιρούς για την παγκόσμια οικονομία και τα χρηματιστήρια, τα “moral issues” και τα dontbevil-like mottos περνούν σε δεύτερη μοίρα, και οι μεγάλοι οργανισμοί προχωρούν σε κινήσεις διατήρησης των μεριδίων τους και των κερδών τους.

Έτσι στις 17 οκτώβρη στις 12.00 το βράδυ η Google αναθεωρόντας τα Content policies για το Google adwords άνοιξε την πόρτα στην βιομηχανία του τζόγου και τα gambling-related keywords στο Βρετανικό Google γεμισαν πανάκριβα adtexts. O Loren Baren της Search engine Journal σχολιάζει την κίνηση με τα παρακάτω λόγια:

«This is also another sign that the worldwide economic state is hitting the search marketing divisions of these content producers and search engines in their pockets. Lifting the Google UK ban could bring an extra boost of hundreds of millions of dollars to Google, or perhaps even closer to a billion, in a time of economic crisis.«

Ένας κλάδος με τον οποίο η Google δεν ήθελε να έχει καμία σχέση και το έδειχνε με κάθε τρόπο (ακόμα και στα οργανικά αποτελέσματα), τώρα του κλείνει πονηρά το μάτι.

Και δε σταματά εκεί όπως φαίνεται με την προχτεσινή ανακοίνωση που αναθεωρεί για άλλη μια φορά μέσα σε λίγες μέρες τα Content Policies του Adwords επιτρέποντας τις διαφημίσεις μπύρας.

Τι μας νοιάζει; Φυσικά και μας νοιάζει. Αν η Google είναι ανασφαλής, ειμαστε και μεις. Μια τεράστια βιομηχανία υπάρχει γιατί υπάρχει το Google. Αν το Google κολλήσει μια ίωση μια ολόκληρη βιομηχανία θα πάθει πνευμονία. Ειδικά όταν αναφερόμαστε στις αγορές που το Google έχει μονοπωλιακή παρουσία.

Τέλος πάντων δε νομίζω ότι πρέπει ακόμα να ανησυχούμε για κάτι, ιδιαίτερα όσον αφορά το δικό μας χωριό, αλλά αυτές οι βιαστικές κινήσεις προκαλούν νευρικότητα στην αγορά, και μόνο καλό δεν κάνουν.
Το αν θα δούμε μείωση του spending στο Search Marketing στο άμεσο μέλλον, ως συνέπεια της οικονομικής κρίσης, ή καλύτερα ως συνέπεια του πανικού που προκάλεσε αυτή, δε το γνωρίζει κανείς.

Όσον αφορά την Ελληνική αγορά που μας ενδιαφέρει και άμεσα, η δική μου γνώμη είναι ότι θα συνεχίσει να αναπτύσσεται και μάλιστα με αυξανόμενους ρυθμούς. Και δε θα αλλάξει αυτή η θέση μου ακόμη και αν διαπιστωθεί μείωση του spending στις αναπτυγμένες αγορές που εκεί το Paid search marketing είναι κοντά σε αυτό που λέμε ταβάνι.
Αντίθετα θα μου προκαλέσει σχεδόν την ίδια εκπληξη με την μείωση του spending στην τηλεόραση. Όχι στην Ελλάδα όμως.

Το Paid search marketing στην Ελληνική αγορά σημειώνει αυτή τη στιγμη μεγαλύτερους ρυθμούς ανάπτυξης, σε σχέση με τις ήδη ανεπτυγμένες αγορές. Και αυτό γιατι γνωρίζει τώρα την ανάπτυξη που σημείωναν οι άλλες αγορές περίπου 3 με 4 χρόνια πριν. Το 2008 νομίζω ότι η αύξηση του spending στο Search marketing στην Ελλάδα θα ξεπεράσει το 60%, γεγονός που πρέπει να μας γεμίζει αισιοδοξία για το μέλλον του κλάδου στην Ελλάδα.

Και υπευθυνότητα.

Kudos Atcom!

F*cking Awesome!

Διάβάζω στο commercial-archive ότι η Diageo αρνείται οποιαδήποτε σχέση με τη συγκεκριμένη διαφήμιση με την παρακάτω δήλωση που δε χωράει παρερμηνείες:

«We made this clear in a statement on the video’s site as soon as it was drawn to our attention, the producer of the video also made it clear that the material was not associated with Guinness, and the original video has now been removed from YouTube.»

παροτρύνοντας μας να ρίξουμε μια ματιά, στο marketing code της Diageo

Εγώ λέω ότι δεν τους χάλασε καθόλου, και ότι ο DESchatz τους έκανε μια χαρά διαφημισούλα, γι αυτό και δεν κινήθηκε καμία διαδικασία εναντίον του.

Και ο τύπος δηλώνει:

It really isn’t real. I shot the ad with no intention of sending it to Guiness because of the content. IT was meant to either make people laugh or get really disgusted. I rather people felt the former because that’s why it was made. Just for fun.
Oh and it only cost $320 for the ad. My equipment, 300 for the actress, and the rest for food and a six pack of Guiness

Αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά πίσω από ένα ωραίο viral κρύβονται δημιουργικά μυαλά και όχι μεγάλα budget.

Αυτό θα μπορούσε επίσης να είναι και μια απάντηση στη μικρή διαφωνία που είχα με το Νίκο στο σχολιασμό ελληνικού viral που μας ειχε απασχολήσει αρκετά, «το κρασάκι του τσου».

Τότε ο Νίκος συγκρίνοντας τα 2 virals της ίδιας εταιρίας, το κρασάκι του τσου και τα λιγότερο δημοφιλή «metal portofolia«, έγραψε:

Το κρασάκι του Τσου είχε εκατοντάδες χιλιάδες προβολές, αλλά η μάρκα δεν φάνηκε πουθενά. Τα Metal πορτοφόλια είχαν ελάχιστες προβολές, αλλά ο διαφημιζόμενος είχε ένα όφελος σε όσους είδαν το βίντεο, γιατί στο τέλος εμφανιζόταν το website του προϊόντος.

και συνέχισε καταλήγοντας στο συμπέρασμα:

Οι καταναλωτές δεν θέλουν να αναπαράγουν διαφημιστικά μηνύματα

Οι καταναλωτές θέλουν και παραθέλουν να αναπαράγουν διαφημιστικά μηνύματα, ή μάλλον καλύτερα, δε τους καίγεται καρφί τι αναπαράγουν.

Αναπαράγουν περιεχόμενο που αξίζει είτε αυτό το έφτιαξε ένα 15χρονο με τους φίλους του, είτε ένας φοβερός creative στα γραφεία ενός agency για λογαριασμό μιας μεγάλης εταιρίας.

ΥΓ. Ξεκίνησα να postαρω ένα video, και άρχισα τα σεντόνια

Και εδώ ο λίγο πιο γραφικός αλλοδαπός συνάδελφος, προσπαθεί να διεκδικήσει το μερίδιο αγοράς που του ανήκει…

Αλλά κανείς δε συγκρίνεται με αυτόν τον ημεδαπό «συνάδελφο».

Commercials και μαλακίες! GRRRRREECE ρε! GRRRRREEK tiTS!

Google Search for: "Olympic games"

και αυτό:

Απογοήτευση.

ΥΓ Θα πάω να τους πουλήσω SEO!

Rento

Στην διαδικασία αναζήτησης στέγης που για μένα ξεκίνησε στις αρχές του καλοκαιριού, επιδίωξα να βρω λύσεις μέσω internet. Γυρισα αρκετά sites μέχρι να καταλήξω σε κάποιο εύχρηστο και ταυτότοχρονα αποτελεσματικό (βλ. όγκο αγγελιών). Ξεχώρισα το Rento γιατί νομίζω ότι είναι το μοναδικό ελληνικό startup σε αυτό τον κλάδο που πρόσεξε τόσο πολύ το user experience. Αυτό νομίζω ότι είναι και το ανταγωνιστικό του πλεονέκτημα. Απλά, καθαρά, λίγα και καλά.

Μου έκανε εντυπωση το όλο εγχείρημα και θέλησα να δω ποιοι βρισκονται πίσω από αυτό. Κατέληξε σε μια συνάντηση με τα παιδιά που έφτιαξαν το Rento στα πολύ όμορφα γραφεία τους στην Αγ. Παρασκευή. To ισόγειο μιας μονοκατοικίας μες το πράσινο, με ησυχία. Το μόνο που του έλειπε ήταν τα PCs. Είναι MACboys.. (Είμαι και γω εδώ και 24 ώρες).

Μιλήσαμε για το πως ξεκίνησε το Rento, το business plan πίσω από αυτό (ναι υπάρχει), και τα επόμενα βήματα. Από το λίγο χρόνο που περάσαμε μαζί κατάλαβα ότι θέλουν να βγουν από τα τετριμένα της παραδοσιακής διαφήμισης. Μιλήσαμε για creative media, και εναλλακτικούς τρόπους προβολής.

Είχε πολύ ενδιαφέρον η κουβέντα.

Θα ήθελα πολύ να παρακολουθήσω το πως θα αντιμετωπίσει η διαφημιστική αγορά αυτό το startup. Θέλω να δω αν τα media shops  είναι αρκετά ώριμα να εντάξουν στα media plans τους.

Ελπίζω για το καλύτερο και εύχομαι στο Rento κάθε επιτυχία.

ChannelDoubler

Ένα άλλο startup για το οποίο είχα γράψει πριν από περίπου ένα χρόνο, ήταν αυτό του Channeldoubler.

Πρόκειται για ένα τολμηρό startup που πουλάει internet marketing στο εξωτερικό που κεντρική του ιδέα ήταν το παρακάτω:

“Are you a client in Tokyo?
No hash.
Working with us is easy and in 1-2-3 easy steps”

Όταν είχα κάνει εκείνο το post πριν ένα χρόνο δε είχαν σχολιάσει κάτι από την εταιρία. Προς μεγάλη μου χαρα, ένα χρόνο μετά ο Χρήστος Βασιλόπουλος, ο άνθρωπος πίσω από την channeldoubler, εγραψε το παρακάτω comment:

Ένα χρόνο και κάτι μετά από αυτό το post και ενώ είχαμε βάλει ένα μεγάλο στοίχημα μεταξύ της ομάδας μας.
Από το Tokyo δεν ήρθε ακόμη αλλά ήρθαν από άλλες 7 χώρες.
Η μαμά εταιρία αγοράστηκε από το παιδί.
Παράλληλα συνεχίζουμε να προσπαθούμε να κάνουμε όλους τους πελάτες να ακούσουν.
Καλή συνέχεια.

Αυτά είναι..

Μπράβο σας. Bγηκατε από την ελληνική αγορά, και σκίσατε. Keep walking.

Nα μην ακουω λοιπόν γκρίνιες και μιζέριες για τη δουλειά και το χώρο… Ιδου η ρόδος ιδού και το πήδημα. Όποιος πιστεύει ότι είναι πολύ επαγγελματίας για τα ελληνικά δεδομένα, δεν έχει παρα να στήσει ένα .com site.

PSDgator.com

Ένα άλλο δυνατό startup, το PSDgator ανήκει στον δίκο μας Αντώνη Παπαμιχαήλ ο  οποίος έκανε αυτό που περιέγραψα παραπάνω. Έστησε ένα .com site. Καλά δεν έκανε μόνο αυτό, αλλά από κει ξεκίνησε, πουλώντας psd to html δουλειά. Και επειδή έχω επικοινωνία, πάει κάτι περισσότερο από καλά, παρόλο το γεγονός ότι μπήκε σε ένα εξαιρετικά ανταγωνιστικό κλάδο.

Έγινε και μουρή μετά από τη συνέντευξη που έδωσε στα ΝΕΑ, και δίνει και αυτόγραφα από τότε.

PS To Macbook είναι τρέλα!

Το είχα κρατήσει για έκπληξη γιατι ήθελα να έχω στα χέρια μου στοιχεία, οπότε now is the right moment!

Στην απονομή των effie όλα ήταν ήσυχα και αναμενόμενα.. μπροστα. Γιατί πίσω όλους τους βραβευμένους τους περίμενε μια έκπληξη. Εσκαγες μύτη και βλέποντας τις κάμερες σκεφτόσουν

«τι πήρα ρε παιδιά; το νόμπελ;»

Όταν έβλεπες όμως περικλή με το μικρόφωνο στο χέρι, μύριζε web. Αλλα όχι το συνηθισμένο web. Το νέο  web. 2, 3, 4 όπως θέλεις πές το.

Τα υπόλοιπα λίγο πολύ τα φαντάζεστε, «πάμε», «το χουμε», «μια δήλωση» και άλλα παράξενα, που για ένα geek σαν έμενα δεν είναι και καθημερινότητα. Γι’ αυτό άλλωστε, ούτε καν σκέφτηκα να παίξω με το φακό. Flickr και άμα θέλετε.

Το marketingweek online λοιπόν ήταν παρών στην απονομή των effie hellas 2008 και στα πλαίσια της κάλυψης του γεγονότος ήταν εκεί με κάμερες backstage για να καταγράψει τις αντιδράσεις των βραβευμένων. Μπορείτε να δείτε όλο το αφιέρωμα εδώ, όπως και όλα τα videos.

Kudos επίσης γιατί δεν κρατάνε τo υλικό στο site και έτσι μπορώ άνετα να σας δώσω μια μικρή γευση μέσα από το blog μου.

Και ναι, δε θα μπορούσα να παραλείψω το video με τη δήλωση του Κώστα που για κάποιο περίεργο λόγο, γράφει μια χαρα στο γυαλί. (Εννοείται ότι η κάμερα τον αδυνατίζει)

Όλα τα videos μπορείτε να τα δείτε και στο αντίστοιχο youtube channel.

ΥΓ1. βγάλτε τα φίλτρα αδυνατίσματος από τις κάμερες!
ΥΓ2. Κώστα είσαι σα τη Σεμίνα στο «κοίτα τι έκανες»

Για πειτε, για πείτε!

Δεν μπορώ άλλα virals που κάποιος ζητά βοήθεια! Δεν μπορώ να τους βοηθήσω όλους, δεν είμαι ο superman. Τη μια την κλείδώνουνε σε ένα δωμάτιο, της άλλης της κάνουνε διάρρηξη, η άλλη κινδυνεύει από ηλεκτροπληξία! Και τόσες άλλες άπορες γυναίκες που είναι εκεί έξω και ζητούν τη βοήθεια σου… αφού πρώτα τους πείς το ονοματάκι σου.

Καλημέρα!

Και επειδή δεν θέλω να το ξαναπεράσω, θυμίζω αυτό το άρθρο, του Guy kawasaki, με τίτλο «The 10/20/30 Rule of Powerpoint«. Και πιο είναι το ζουμί του;

• 10 Slides
• 20 minutes
• No smaller Fonts than 30 points.

Simple. Αξίζει να το διαβάσετε. Η αφορμή για το post ήταν το τελευταίο opencoffee της Θεσσαλονίκης. 6,5 παρουσιάσεις, όλες ωραίες και to the point εκτός από μια.

Bullets, bullets, bullets, text, slide, text, text, bullets, slide, bullets, text, text, slide, text..

Η παρουσίαση ενός VC σε μια τέτοια μάζωξη είναι ότι σημαντικότερο έχει να δώσει ένα οpencoffee στο κοινό του, αφού είναι οι μόνοι που έχουν τα λεφτά . Αλλά εμένα με έχασαν, μετά το 3ο slide παραδώθηκα. Ίσως να έφταιγε και το γεγονός ότι ο ομιλητής ήταν καθισμένος πίσω απ τον projectορα και διάβαζε τις διαφάνειες από τις δικές του φωτοτυπίες (!), αλλά νομίζω πως οι υπερφωρτομένες διαφάνειες έκαναν τη δουλειά…

Κατα τ’ άλλα το opencoffee ήταν φοβερή εμπειρία, και υπόσχομαι να παρακολουθήσω ανελλειπώς όλα τα sessions που θα ακολουθήσουν από Σεπτέμβρη, μιας και φέτος κατάφερα να πάω μόνο μια φορά, λόγω στρατού, δουλειάς και διαφόρων υποχρεώσεων που πάντα τύχαινε να έχω την πρώτη Tρίτη του μήνα.

Τα πρακτικά μπορείτε να τα βρείτε εδώ. Όλες οι παρουσιάσεις είχαν ενδιαφέρον, ξεχωρίζω όμως την παρουσίαση του Γιάννη Κωσταντακόπουλου, που παρουσίασε ένα νέο project το css3. Πρόκειται για ένα online περιοδικό με χρήσιμο περιεχόμενο για ανθρώπους που εργάζονται για το διαδίκτυο και δραστηριοποιούνται επαγγελματικά σε αυτό. Η ομάδα που παρουσίασε είναι όντως όπως την αποκάλεσε, «dream team». Porcupine, Lexx, Apostolos, Tsevdos, Zugarenia. Αναμένεται silent launch μέσα στο καλοκαίρι, οπότε stay tuned!

Αλλά δεν είναι έτσι τελικά. Όταν ξεκίνησε η απονομή και είδαμε πως έχει η διαδικασία, εγώ αγχώθηκα λιγάκι. «Τι; Θα παίξει video με την καμπάνια; Τι θα πουνε ρε φίλε;» ρωτάω τον Κώστα.

Ναι αυτό είχε σημασία τελικά. Το ότι ένα θέατρο, μέσα στο οποίο ήταν κόσμος ο οποίος, χωρίς υπερβολές, κρατά στα χέρια του όλη την κατανομή της διαφημιστικής δαπάνης, για περίπου μισό λεπτό, είδε μια παρουσίαση των αποτελεσμάτων μιας καμπάνιας SEO. Και το λέω τόσο γενικά, γιατί είμαι σίγουρος ότι την επόμενη μέρα λίγοι θα θυμούνται το όνομα της εταιρίας μας, του πελάτη, ή των αποτελεσμάτων της καμπάνιας. Κατα πάσα πιθανότητα θα θυμούνται όμως ότι πήρε βραβείο μια δουλειά με τις μηχανές αναζήτησης. Και αυτό είναι το κέρδος. Το κέρδος για την αγορά. Και το κέρδος για εμάς φυσικά. Γιατί αυτοί οι λίγοι που θα θυμούνται το όνομα μας, είναι αρκετοί για να εκτοξεύσουν τον κύκλο εργασιών μας .

Το κέρδος για μένα προσωπικά, ήταν ότι μετά την τελετή απονομής, άκουσα μερικά αυθόρμητα συγχαρητήρια από ανθρώπους που εκτιμώ αφάνταστα. Και αυτό είναι σημαντικό όσο τίποτα. Άτομα, που ξέρω ότι δε μοιράζουν τα μπράβο με το κιλό να σου λένε «Συγχαρητήρια πάντα τέτοια!».

Και φυσικά για τον καθένα έχει διαφορετική σημασία ένα τέτοιο βραβείο.

Στα effie βραβεύτηκαν μόνο 2 δουλειές internet. H δικιά μας με το 2o στην κατηγορία «Δαυίδ-Γολιάθ» και η ogilvyone με το 3ο στην κατηγορία «τηλεπικοινωνίες/τεχνολογία/άλλα αναλώσιμα» για το Livefeeds.

Ε, για μια ομάδα της οποίας η δουλειά, βραβεύτηκε για το 2007 ως η καλύτερη viral καμπάνια στον πλανήτη (Μπράβο σας!) δεν έχει την ίδια βαρύτητα ένα effie σε σχέση με μια ομάδα που προσφάτως ξεμύτησε από το σπίτι της στη Θεσσαλονίκη…

Στο cocktail συζητώντας με μερικούς μασσώνους του web, αυτό που ειπώθηκε είναι ότι στην επόμενη απονομή το 2010 αν τουλάχιστον οι μισές δουλειές δεν είναι internet, τότε σημαίνει ότι κάτι έχουμε κάνει λάθος… Και έχουν δίκιο.

Αυτή η τάση αποτυπώθηκε πάντως. Effie seminars με καθαρά internetικά case studies, GSF στην παρουσίαση των Εffie awards, Aγάθη Πλώτα και Tribal DDB (ένα interactive agency που έχει χαρίσει πολλές ποιοτικές δουλειές) στη διοργάνωση των βραβείων (Μpravo!), όλα αυτά έδειξαν ότι τα φετινά Effie awards ήθελαν να παρουσιάσουν μια τάση που πέρα από trend είναι και ανάγκη.

Αυτά για τα effie.

Εδώ μερικά σχετικά Links:

MIndworks interactive blog: «Mindworks gets a Silver effie award».
NYLON: «Λίγες εντυπώσεις από τα βραβεία Effie Hellas».
NassosKappa: «Effie Hellas awards Flickr set».
Panos: «Effie award for vodafone livefeeds».
Penlixblog: «Effie Hellas 2008″.
Naftemporiki: «Ποιοι πήραν τα effie hellas 2008″.

Special thanks στο Νίκο για τις φωτογραφίες και το video.

Kαι τώρα μια σημείωση.

Τον τελευταίο 1,5 μήνα από αυτό το blog ακούσατε αρκετές φορές για τη mindworks και τις δραστηριότητες της. Όχι δεν έχω σκοπό να το κάνω corporate blog, απλά η θεματολογία επηρεάζεται άμεσα από την καθημερινότητα, τις σκέψεις μου, και τη διάθεση μου. Και ο λόγος που έγραψα για όλα αυτά (case studies, Google adwords qualified company, μέλος του IAB, Εffie awards, Facebook Page etc) πέραν της επιδιωκόμενης δημοσιότητας ήταν επειδή τα χάρηκα. Και επειδή όλα αυτά είχαν απο πίσω πολύ προσπάθεια, κόπο και δουλειά τα τελευταία 2 χρόνια.

Τώρα το blog μπαίνει σε άλλο mode. To παλιό του. Αλλά όταν έχουμε κάτι από τα εταιρικά γήπεδα θα το μαθαίνετε και από εδώ.

Προς το παρών, ξαναβάζουμε τα κεφάλια μέσα, για δουλειά, πολύ δουλειά. Εχουμε να αντιμετωπίσουμε τους δικούς μας Γολιάθ.